’Ouders, dit zijn kruidnootjes en geen pepernoten!’

„Vroeger vierden we sinterklaas het ene jaar bij de ene opa en oma, en het andere jaar bij de andere. Het grappige was dat ze allemaal in dezelfde straat woonden, aan de Groene Zoom in Rotterdam Tuindorp. De hele familie deed bij binnenkomst de surprises in een wasmand, mijn oma zorgde voor strooigoed en iedereen bracht zelf ook iets lekkers mee. De specialiteit van mijn moeder was gevulde speculaas. Bij mijn andere opa en oma werd ook altijd bisschopswijn gemaakt, maar bij die van mijn vaderskant niet; geheelonthouders! Na het zingen bij de piano kwam, na luid gebons, Sinterklaas binnen met zijn knecht. Heel spannend!

Mijn zus en ik vieren het sinterklaasfeest nu samen met onze gezinnen, waarbij we de tradities proberen te handhaven. Het enige verschil is dat wij de gevulde speculaas op tafel uitstallen, terwijl je bij mijn moeder altijd één stukje kreeg aangeboden. Dat vond mijn man, zelf afkomstig uit een Indische familie, maar niets. Mijn zus en ik zijn ook beide strijders voor het juist benoemen van kruidnoten en pepernoten. Onbegrijpelijk dat zoveel mensen pepernoten zeggen als ze kruidnoten bedoelen. Op de school in Utrecht waar ik werk, bak ik ook altijd kruidnootjes met de kinderen. Niet alleen heel leuk om te doen, maar ook handig voor het rekenen als we alle ingrediënten afwegen, en voor de uitbreiding van de woordenschat. Hmm, die geur als alles in de oven zit! En de juf maar roepen: ’Ouders, dit zijn kruidnootjes, geen pepernoten!’ De recepten van gevulde speculaas en kruidnootjes geef ik ieder jaar aan de stagiaires, die vaak van Marokkaanse of Turkse afkomst zijn. Tradities moet je immers doorgeven.”