Duurzaam afwassen met hulp van katten

Beste Beatrijs, Wij hebben een gezin met vier kinderen, vijf kippen en twee poezen. Wij doen ons best voor een duurzaam huishouden. Aardappelschillen en groenteloof gaan naar de kippen.

Soms hebben de poezen geluk met een stukje afgesneden vet. Na het eten zijn er pannen, juskommen, vette borden en bakjes met yoghurtresten die afgewassen moeten worden. Wij zijn spaarzaam met heet water en willen de vaat zo min mogelijk voorspoelen voordat deze in de afwasmachine gaat. Op zoek naar manieren om het watergebruik te reduceren, bedacht ik het volgende: het vuile serviesgoed wordt even buiten onder het afdakje gezet en onze poezen likken alles keurig schoon. Er komt geen schuurspons of heet water aan te pas. Vervolgens gaat de vaat de afwasmachine in en komt er blinkend schoon weer uit. Mijn vrouw vindt het een smerig idee dat onze katten het serviesgoed aflikken en verbiedt mij deze efficiency-maatregel. Toch tref ik regelmatig etensresten aan in de (voorgespoelde en afgewassen) pannen, als de katten hun werkzaamheden níet hebben uitgevoerd. Wat denkt u van deze vorm van energiebesparing?

Duurzaam afwassen

Beste duurzaam afwassen,

U laat uw katten de vuile borden en pannen aflikken om heet water voor de afwas te besparen. De inspanning die dit kost (de rotzooi buiten plaatsen, wachten tot het ’schoon’ is, de zaak weer naar binnen dragen en ten slotte alsnog afwassen) lijkt mij in geen verhouding staan tot het opgeleverde rendement: een paar liter water minder. Als u zelf maar één minuut korter onder de douche staat, bespaart u al zeker tien keer zo veel water als met deze omslachtige kat-in-de-pot-actie. Maar enfin, elke bespaarde liter water is er natuurlijk één, kunt u riposteren. Desondanks zie ik niet zo veel in het spannen van huisdieren voor uw duurzaamheidskarretje. De hele procedure heeft iets buitengewoon onsmakelijks. Dit heeft te maken met het vermengen van dingen die niet vermengd horen te worden. In dit geval: kattentongen en serviesgoed/pannen. Stel dat u zich misselijk voelt en u heeft de keus tussen een oude dweilemmer en oma’s antieke soepterrine. Zou u toch niet eerder de oude emmer naast uw bed plaatsen om in over te geven dan de soepterrine, ook al kan die laatste na bezoedeling weer helemaal spic en span worden afgewassen en schoongeboend? Ik deel het bezwaar van uw vrouw: de praktijk om pannen door huisdieren te laten schoonlikken, vormt een aanslag op de abstracte waarde ’zuiverheid’. Een afwasborstel is een beter instrument dan een kattentong. Als uw katten grondiger te werk gaan dan de afwasser (mens of machine), moet men zich in uw gezin toeleggen op een betere afwastechniek. Dat mag best een paar liter water kosten. Dat kan moeder Aarde nog wel trekken.

Beste Beatrijs,

Ik ben een meisje van vijftien jaar en geef handbaltraining aan kinderen van een jaar of acht. Een van de kinderen van mijn groep spreekt mij altijd aan met ’u’. Ik vind dit niet prettig, omdat ik tenslotte ook nog vrij jong ben. Toen ik tegen het meisje zei dat ze mij met ’je’ mocht aanspreken, zei ze dat haar moeder wil dat ze ’u’ zegt tegen de trainers. Mag ik haar vragen om mij toch met ’je’ aan te spreken, tegen de wil van haar moeder in?

Zeg maar ’je’

Beste zeg maar je,

Ja hoor, je mag zeker tegen dit meisje zeggen dat je liever hebt dat ze je tutoyeert. De andere kinderen uit je groepje zullen dat toch ook doen? Iedereen mag zelf beslissen hoe hij/zij aangesproken wil worden. Het is goed als ouders hun kinderen leren om beleefd te zijn tegen volwassenen. Dat wil zeggen dat ze om te beginnen ’u’ tegen iemand moeten zeggen, maar als die persoon zelf vervolgens de voorkeur geeft aan ’je’, dan heeft die wens voorrang boven de regel van de ouders.

Beste Beatrijs,

Nu het einde van het jaar nadert, is de vraag: sturen we nog de traditionele kerstkaarten aan vrienden, familie en bekenden of doen we het niet? En zo ja, stuur je ze dan aan mensen die je vaak spreekt of juist aan mensen die je zelden of nooit ziet? Ik stuur altijd exclusieve Unicef-kaarten met enkele gerichte woorden (op maat) voor de ontvanger. Zelf ontvangen wij meestal kaarten met alleen een ondertekening. Dit soort kerstkaarten zegt mij niet zo veel. Kunnen we niet beter ophouden met het sturen van kaarten, temeer omdat we ook in toenemende mate in de Oudejaarsnacht per sms tal van goede wensen krijgen? Of past het meer, zoals ook mijn bedrijf doet, om het geld dat aan kerstkaarten wordt besteed, voor een goed doel te bestemmen? Zouden we dit dan ook moeten laten weten aan onze familie, vrienden en bekenden?

Tobben over kerstkaarten

Beste tobben over kerstkaarten,

Doe gewoon waar u aardigheid in hebt. Er zijn geen regels voor het sturen van kerstkaarten waar iedereen zich aan moet houden. Sommige mensen sturen aan hun hele adresboek, anderen alleen aan verre vrienden & familie met wie ze toch contact willen houden. Sommige mensen schrijven een paar persoonlijke regels, andere alleen hun naam. Sommige mensen werken trouw elk jaar een vast lijstje af, anderen laten het er jarenlang bij zitten en krijgen dan ineens weer de geest. Sommigen sturen zelfgemaakte of door hun kinderen gemaakte kerstwensen of staatsiefoto’s van het gezin, anderen laten het bij simpele kioskkaartjes van dertien uit een dozijn. Sommige mensen zijn gemakshalve overgestapt op goede wensen per e-mail of sms. Er zijn ook mensen die nooit een kerstkaart versturen. U mag helemaal zelf beslissen welke manier van doen u het beste bij uzelf vindt passen. Eén ding raad ik u af: om een boodschap rond te sturen dat uw naasten geen kerstkaart van u krijgen omdat u het aldus bespaarde geld aan een goed doel wil schenken. Kerstkaarten sturen en filantropie zijn aparte aandachtsgebieden die niet inwisselbaar zijn. Als u toch het een door het ander vervangt, hoeft u anderen daar niet over te informeren.