Vrouwen slaan bij daglicht iets preciezer raak

Wat erg voor de mannenego’s: vrouwen blijken de spijker accurater op zijn kop te slaan dan mannen. We hebben het hier over letterlijk hameren. Er hoort een kanttekening bij: vrouwen moeten er goed licht bij hebben, in het donker meppen de mannen juist iets doeltreffender.

Het komt erop neer dat vrouwen bij daglicht 10 procent beter mikken, maar mannen overtreffen de vrouwen in de schemer met 25 procent. De reden van de variërende hamerprestaties kon onderzoeker Duncan Irschick niet vertellen op het jaarcongres over experimentele biologie in Glasgow. Hij liet mannen en vrouwen mikken op kleine en grotere voorwerpen op een mechanisch plateau dat de slagkracht en precisie registreerde. De voor de hand liggende verklaring –mannen kiezen voor geweld en minder voor nauwkeurigheid– strookt niet met het resultaat. Waarom winnen mannen het dan wel in het donker? Irschick suggereert dat mannen voorwerpen bij minder licht beter zien dan vrouwen. Was dat in een ver verleden wellicht ergens goed voor?

Graafkikker kan jaren slapen

De gestreepte graafkikker uit Australië verslaat iedereen in de lengte van zijn ’winterslaap’: hij kan een paar jaar onder zeil blijven, zonder een hap binnen te krijgen. Maar hoe komt zo’n beest dan energetisch rond? Onderzoekers uit Queensland hebben ontdekt dat de kikker de efficiency van de energiefabriekjes (mitochondriën) in de cel onder het suffen enorm opschroeft.

Die aangepaste stofwisseling lijkt voor menig dier een uitkomst in schrale tijden, maar er hangt een prijsje aan. De zuinigheid wordt betaald met de aanmaak van extra zuurstofradicalen. En die zijn ziekmakend, vooral tijdens in de wakkere momenten in de winterslaap. De graafkikker voorkomt schade door maanden tot jaren aan één stuk te pitten. Andere winterslapers komen af en toe even bij, soms dagelijks. Hen zou dan door de reactieve chemie in hun lijf geen lang leven beschoren zijn.

Kluifde mega-piranha aan mensen?

Dat piranha’s in een mum van tijd een mens kunnen afkluiven, is een verhaal van fantasten. Ze vreten maar zelden aan ons, en nog nooit vraten ze een mens echt op. Maar had de gigant van weleer, megapiranha gedoopt, het gekund? Een eeuw geleden werd van deze rover (1 meter), die 8 tot 10 miljoen jaar geleden leefde, een kaak gevonden. Nu hebben biologen zijn gebit goed bestudeerd: hij zat qua tanden tussen een vlees- en planteneter in.

De huidige piranha heeft één rij driehoekige tanden in zijn bek, een scherpe zaag. Verwante planteneters beschikken over twee rijen vierkante tanden waarmee ze fruit en zaden vermaalden. De megapiranha zat er tussenin: hij had één zigzag-rij, alsof moeder natuur hier midden in een verhuizing zat, waarbij de achterste elementen naar de voorste rij schoven. Bij die omzetting is trouwens een tand verloren gegaan. Nee, de megapiranha was zeker niet aan een mens begonnen.