We projecteren zelf schuld in de blik van honden

Weer een vaas om, je zag het direct aan zijn schuldige blik. Driekwart van de hondeneigenaren verzekert dat ze angst, vreugde én schuld in de ogen van hun dier opmerkten. Bello weet wanneer het foute boel is, dat zie je. Maar in een simpel experiment valt de mens als ’hondenlezer’ geheel door de mand.

Honden kregen een traktatie, maar hun baas moest hen bij het verlaten van de kamer elke hap verbieden. Een deel van de honden mocht van de experimentator toch toetasten. Bij terugkomst kreeg de helft van de bazen de ware toedracht –stout of gehoorzaam– te horen, de andere helft vernam een leugen. En? De vals voorgelichte eigenaren zagen schuld op de snuit van het brave beest, maar ze ontdekten geen emotie als de hap wel naar binnen was gegaan maar de experimentator loog. Kortom, de hond weet niet van schuld. Ja, nadat de eigenaar, ook onterecht, tegen hem uitviel, zag je zijn ogen neerslaan.

]]>

Haar niet grijs door stress, maar door DNA-schade

Voor de volkswijsheid dat mensen grijs worden van de stress is nooit bewijs gevonden. De gewraakte ontkleuring heeft waarschijnlijk meer te maken met fysieke DNA-schade in de haarzakjes, schrijven Japanse onderzoekers in het vakblad Cell. De haarzakjes bevatten stamcellen die continu nieuwe pigmentcellen aanmaken. Lopen de stamcellen te veel DNA-schade op, dan staken ze hun werkzaamheden –en dus ontkleurt het haar. De Japanners ontdekten dit toen ze ioniserende straling afvuurden op donkergekleurde muizen. De straling beschadigde het DNA van de stamcellen, die vervolgens ophielden met de productie van pigmentcellen. De dieren kregen daardoor grijs-witte plekken in hun vacht. Ook de stamcellen van de mens lopen voortdurend DNA-schade op, bijvoorbeeld door zonlicht of door giftige stoffen. Wetenschappers zien schade aan stamcellen overal in het lichaam als het meest waarschijnlijke mechanisme om veroudering te verklaren.

Dikke druppels vallen niet altijd het snelst

Het zal de eenzame fietser niet direct raken maar weerkundigen hebben deze week een oude zekerheid onderuit gehaald. Sommige regendruppels vallen veel sneller dan ze altijd voetstoots aannamen.

Druppels vallen op topsnelheid, dachten ze tot nu toe. En die wordt bereikt als de luchtweerstand even groot is als de zwaartekracht. Gevolg: dikke druppels vallen veel sneller dan kleintjes. De grote gaan volgens de handboeken vier keer zo snel als de miezerdruppels.

Maar meteorologen hebben het eens nagemeten. Van miljoenen natuurlijke regendruppels tekenenden ze de diameter en de snelheid op. En wat bleek? Sommige kleintjes haalden de dikkere in.

Toen de onderzoekers nog eens goed keken, zagen ze de oorzaak. Soms spat een grote druppel in de vlucht uiteen, schrijven ze in Geophysical Research Letters. Doordat de wrijving niet zo snel vat krijgt op de fragmenten, houden ze de snelheid van de moederdruppel.