Pijn aan mijn politieke ziel

weblog Volgens Jeltje van Nieuwenhoven word je automatisch neutraal en onpartijdig als je in de voorzittersstoel gaat zitten. Dat is waar, maar dat betekent niet dat ik niet luister naar wat gezegd wordt.

Ik denk af en toe: Wat krijgen we nou! Maak ’m een beetje! (Ik kom uit Amsterdam). En als ik later mezelf op de tv zie, dan heb ik ronduit een knorrige kop.

Tweede dag van de algemene politieke beschouwingen. Het gebeurt weer. De ene partij probeert de andere te ontfutselen dat iets een compromis is geweest. O wat erg! En de andere partij verdedigt zich door het te ontkennen: Dat was geen compromis! Dat was gewoon een goed idee!

Daar krijg ik pijn van aan mijn politieke ziel. Want ik hou van het compromis. Op werkbezoek in de Verenigde Staten was ik getroffen door de tekst in een inburgeringsprogramma “democracy is making compromise’. Ik ben in hart en ziel Nederlander, dus ik weet dat wij van elkaar afhankelijk zijn. Afhankelijkheid is ons ingeboren. Als mijn buurman stroomopwaarts zijn polder niet onderhoudt, loopt straks mijn poldertje onder. Dus ik moet met hem overleggen en tot overeenstemming komen.

Ik bereik niks door te stampvoeten. Als je het compromis afwijst, snap je de essentie van het Nederlander-zijn niet. Maar je moet natuurlijk ook niet knoeien met het compromis. Bij voorbeeld door te ontkennen dat iets een compromis is. Of door alleen maar te zorgen dat iedereen verliest. Dan bezorg je het compromis een slechte naam. (Ben ik nu aan het schooljuffen? Nou weet je wat? So be it.)

Ik ga binnenkort aan de slag met jongeren. Jongens en meisjes die voor de eerste keer gaan stemmen. Wij gaan eerst in de klas bepalen wat ze veranderd willen hebben, vervolgens zoekt de klas uit wie daarover beslist, en dan zetten we een strategie op om het voor elkaar te krijgen. Zo leren ze de kronkelwegen van de democratie, de waarde van overleg, en het vinden van het gouden ei dat compromis heet. Ik noem dat polderen voor beginners.

Ziet u mij zitten daar links in het beeld?

Niet moeilijk om te zien, vrees ik, op welke momenten het mij moeite kost om mijn gezicht in de plooi te houden.