Europese socialisten: weet niet/geen mening

José Manuel Barroso is de winnaar in de strijd om verlenging van zijn mandaat als voorzitter van de Europese Commissie. De verliezer is ook bekend: de socialistische fractie in het Europees Parlement.

Vanaf het begin hebben de socialisten (en democraten, zoals hun volledige naam tegenwoordig luidt) campagne gevoerd tegen Barroso. De Portugees was te rechts, te weinig sociaal en ook niet groen genoeg. Het ergste van alles was nog wel dat hij gewoon aan het handje loopt van de 27 regeringsleiders.

En wat doen de socialisten, de tweede fractie in het europarlement, als het erop aankomt? Ze onthouden zich van stemming, waardoor Barroso’s overwinning er in de officiële uitslag (alleen de uitgebrachte stemmen tellen) een stuk beter uitziet. Vijf jaar geleden stemden ze nog gewoon tegen Barroso.

“Tamelijk laf”, zo noemde Wim van de Camp (CDA) de socialistische onthouding achteraf. Hij heeft van harte gestemd voor Barroso, die ook tot dezelfde politieke familie behoort.

Het stemgedrag van de socialisten is aan de buitenwereld moeilijk uit te leggen, fractievoorzitter Schulz had het er zelf ook moeilijk mee. Hij was wel tegen Barroso, net als veel van zijn fractiegenoten, maar de Portugese en Spaanse socialisten wilden voor de commissievoorzitter stemmen.

Schulz kwam dan maar met het advies aan zijn fractie om zich te onthouden. Eenheid heeft hij daarmee niet eens bewerkstelligd, want sommigen stemden toch voor Barroso. Anderen, zoals Thijs Berman (PvdA) en de overige Nederlandse socialisten, hielden vol en stemden tegen.

Het lijkt er sterk op dat Schulz heeft geprobeerd de christen-democraten een beetje te vriend te houden. De Duitse socialist hoopt over tweeeneenhalf jaar zelf voorzitter van het europarlement te worden. En daarbij heeft hij de steun van Barroso’s partijgenoten wel nodig.