Hebben alleen praktische idealen kans van slagen en is dat toereikend voor een betere wereld?

Als iemand me tien jaar geleden verteld had, dat Trouw een idealenwedstrijd zou uitschrijven, zou ik hem meewarig hebben aangekeken. Weliswaar besteedde de krant toen al tamelijk veel aandacht aan kleinschalige projecten, dicht bij huis en in de derde wereld. Maar om die met elkaar te laten wedijveren kwam eenvoudig in niemands hoofd op.

Eerlijk gezegd moet ik nog steeds wennen aan het idee. Idealen heb je of heb je niet. En afhankelijk van de vraag of ze de moeite waard zijn, nieuwswaardig, of interessant, zal een krant er aandacht aan besteden, of niet. Maar om er een wedstrijd van te maken, met een nominatie vanuit het publiek en een heuse vakjury? Daarmee wek je al gauw de indruk dat er goede idealen zijn en slechte en wat is dan het doorslaggevende criterium? De gunst van het publiek en/of de welwillendheid van een jury?

Als dat zo is, dan lust ik er ook nog wel een paar. Zo is het heel goed mogelijk dat Wilders een uitstekend idee heeft om het lezen van de Koran te ontmoedigen. En heeft iemand anders een briljant plan om de verkoop van een verderfelijk soort videogames te bevorderen. Gelukkig is dat niet de bedoeling. Blijkens de bijlage is het overkoepelende ideaal een duurzame wereld en gaat het om meer of minder uitgewerkte ideeën om dat ideaal een stap dichterbij te brengen. Dat is het uitgangspunt.

Toch blijf ik ook dan nog met de vraag zitten dat het kennelijk niet zozeer om idealen gaat, als wel om praktische ideeën. Geen woorden, maar daden. Liefst in de vorm van projecten die aanspreken en die uitvoerbaar zijn. Daarmee sluit de krant aan bij een trend dat burgers graag zelf aan de slag gaan. De krant wil de lezers op dit punt stimuleren en behulpzaam zijn. Door een platform te bieden en ideeën uit te wisselen over de geschiktste aanpak. Reuze praktisch dus en op zichzelf toe te juichen. Maar het zou mij ook een lief ding waard zijn als abstracte ideeën een kans krijgen, bijvoorbeeld hoe je de politiek ervan kan overtuigen bestaande tolmuren af te breken om zo de derde wereld wel zo effectief de helpende hand te kunnen bieden?

Met die constatering kom ik bij de belangrijkste vraag: hebben we de vechtlust verloren om onze idealen collectief in de politiek voor elkaar te krijgen? Geloven we daar niet meer in, en zetten we daarom onze kaarten op eigen initiatieven? Op zichzelf juich ik dat toe. Niet bij de pakken neerzitten, handen uit de mouwen en misschien volgt de politiek dan vanzelf wel. Maar gerust ben ik er niet op. Denk aan de neiging om de ontwikkelingshulp, maar helemaal te schrappen. Vandaar mijn vraag of alleen praktische idealen kans van slagen hebben en of dat toereikend is voor een betere wereld. En vergeet ondertussen vooral niet de redactie met een fraai project te verrassen.