Ongelukkige weduwe

Beste Beatrijs, Ik (vrouw van 74) ben sinds een jaar weduwe en mis mijn man nog steeds verschrikkelijk. We waren 45 jaar getrouwd. Als ik iemand tegenkom – op straat of bij een samenzijn – wordt mij regelmatig gevraagd: ’Hoe gaat het nu met je?’ Ik zeg dan af en toe naar waarheid: ’Ik voel me doodongelukkig’.

Waarop ik reacties krijg als: ’En je kan nog zo goed lopen!’ ’Ga lekker reizen’, ’Neem een computer’ of ’Ga bridgen’. Maar dat wil ik helemaal niet. Het enige wat ik wil, is een beetje begrip. Of ben

ik te veeleisend?

Verdrietige weduwe

Beste Verdrietige weduwe,

De ’Hoe gaat het?’-vraag is in de eerste plaats een formaliteit. Mensen willen helemaal niet horen hoe het echt met iemand gaat, ze zeggen het bij wijze van conventionele gespreksopening. Wanneer ze tegenover u het woordje ’nu’ invoegen, lijkt het erop alsof de vraag meer betekenis heeft. In ’nu’ zit de dood van uw man immers verdisconteerd, maar in werkelijkheid willen ze alleen horen dat het u beter gaat dan voorheen. Ze willen niet horen dat het nog steeds slecht gaat, want ze weten niet wat ze daarmee aan moeten en ze weten zich geen houding te geven tegenover rouw. Dat valt hun wel een beetje maar niet heel zwaar aan te rekenen, want het ís ook heel moeilijk om je te verstaan met andermans rouw.

Natuurlijk mag u ’Ik voel me doodongelukkig’ antwoorden, maar kijk uit tegen wie u dit zegt. Mensen die u niet heel na aan het hart liggen, zullen schrikken, nadere vragen stellen en u proberen op te monteren met het verschrikkelijke resultaat dat u beschrijft. U wil niet horen dat u moet computeren of bridgen, en gelijk heeft u. Maar lok het dan ook niet uit! Ga niet met die mensen in gesprek over uw gemoedstoestand. Waarom zou u hen bij u binnenlaten? U kunt beter op een neutrale manier ’Goed, hoor, en met jou?’ zeggen. Dan wordt de aandacht naar uw gesprekspartner verschoven, zodat u buiten schot kunt blijven. Of u antwoordt: ’Alles gaat slecht en voor de rest gaat alles goed.’ De onverschilligen op afstand houden zal beter werken voor uw gemoedsrust.

Spreek alleen serieus over hoe het met u gaat met intimi die werkelijk een luisterend oor kunnen bieden, die zich in u kunnen verplaatsen en die niet klaarzitten met goedbedoelde onzinadviezen om u op te fleuren. U hoeft niet te worden opgefleurd, want u verkeert in verdrietige omstandigheden: u mist uw man na 45 jaar huwelijk. Woorden van troost klinken al snel vals in dit perspectief. Houd u vast aan de schaarse mensen die dicht bij u staan en zoek niet bij anderen het begrip dat ze niet kunnen opbrengen.

Beste Beatrijs,

Van je hobby je beroep maken, wie droomt daar nou niet van? Ik heb zelf het geluk gehad dat ik tegenwoordig als ICT’er aan het werk ben. Ik heb altijd al affiniteit met computers gehad en ben er (al zeg ik het zelf) erg handig mee. Het probleem is echter dat vrienden en familie dit ook weten. Als ik op een feestje ben, komt na een half uurtje het bekende ’Mijn computer doet vreemd, kun je even kijken?’ langs. Ik heb hier geen zin in; ik kom op zo’n feestje voor de gezelligheid. Ook de manier waarop zij ervan uitgaan dat zoiets wel even gratis gebeurt, staat mij tegen. Mijn oom is monteur, maar als mijn auto panne heeft, ga ik er toch ook niet van uit dat hij het wel even gratis oplost? Hoe maak ik op een beleefde manier duidelijk dat ik niet wil helpen?

Voor een karretje gespannen

Beste Voor een karretje,

Heel vervelend inderdaad, familie en vrienden die gratis willen meeliften op uw deskundigheid en verwachten dat u onmiddellijk klaarstaat om hun computersores op te helderen. Probeer hen door middel van een kwinkslag af te houden. Zeg bijvoorbeeld luchtig: ’Ik kan nu even geen computer meer zien, ik heb net een hele ICT-werkweek achter de rug en ik moet nodig bijkomen. Maar ik maak graag een aparte afspraak met je om je computer onder handen te nemen. Mijn tarief is trouwens 40 euro per uur. Weet je wat, ik zal je matsen: voor jou reken ik geen voorrijkosten! Deal?’

Beste Beatrijs,

Deze maand gaan mijn vriend en ik trouwen. Mijn aanstaande heeft een zus, met wie ik op slechte voet verkeer. Zij is al zes jaar onaardig tegen mij. We hebben haar uitgenodigd omdat we haar moeilijk kunnen overslaan. Eerst belde ze netjes op over de dresscode. Wij gaven aan: geen wit of zwart, liever niet te bonte, schreeuwerige kleuren en liever geen roodtinten. Kwam ze op de proppen met een cyclaamjurk, waar we niet blij mee waren. Vervolgens kocht ze een bloedrode galajurk – die hebben we dus wel ’verboden’. Daarna kocht ze een wit met bruine galajurk – gelukkig heeft mijn schoonmoeder hierbij ingegrepen. En van de week belde ze op dat ze een koraalrood jurkje heeft gekocht. Ik word hier helemaal gek van en op dit moment ben ik in staat om haar uitnodiging in te trekken. Dat kan niet, maar hoe moet ik me teweerstellen tegen iemand die mij zo bewust treitert?

Verkeerde jurken

Beste Verkeerde jurken,

Als uw schoonzuster tot vier keer toe een nieuwe outfit voor uw bruiloft heeft gekocht die geen genade in uw ogen kon vinden, moet u het verder maar opgeven. Ze is nu wel genoeg op kosten gejaagd. Zet elke gedachte over de jurk van uw schoonzuster uit uw hoofd. Bekommer u niet langer om kleurstellingen, en nog veel minder om de intenties van de draagster. Hou op met u erover op te winden. Haar kleding doet er helemaal niet toe. U zult het stralende middelpunt van uw eigen bruiloft zijn, de gasten komen voor u en uw man, iedereen zal u toelachen en geluk wensen, en al komt uw schoonzuster verkleed als harlekijn in een roodgeruit hansopje, ze zal er nog niet in slagen om deze dag voor u te bederven. Daar is kleding te onbelangrijk voor.