Vrouwen met kinderwens reizen wat af

Europese vrouwen reizen op grote schaal naar andere landen om zwanger te worden. Tienduizenden doen aan dit ’vruchtbaarheidstoerisme’.

Elk jaar reizen minstens twintig- tot vijfentwintigduizend Europese vrouwen naar een ander Europees land om daar een vruchtbaarheidsbehandeling te ondergaan. Zo omzeilen ze wettelijke beperkingen en wachtlijsten in eigen land.

Lesbiennes en alleenstaande vrouwen uit Frankrijk gaan bijvoorbeeld massaal naar België voor donorzaad, omdat ze daar in eigen land geen toegang toe hebben. Britse vrouwen zoeken hun heil elders vanwege het beperkte aantal klinieken en de hoge prijzen thuis. Nederlandse patiëntes omzeilen de leeftijdsgrens van 42 jaar. En ze denken dat ze sneller slagen in België, waar zaaddonoren bovendien nog anoniem zijn.

Dit blijkt uit de eerste wetenschappelijke verkenning van het fenomeen ’vruchtbaarheidstoerisme’ in Europa, gisteren gepresenteerd op een congres voor ivf-artsen in de Amsterdamse Rai. „In werkelijkheid gaat het om veel meer dan vijfentwintigduizend vrouwen”, zegt de Britse onderzoeksleidster Françoise Shenfield. „We hebben namelijk pas zes ontvangende landen kunnen bekijken. En lang niet alle klinieken hebben ons hun cijfers toegestuurd.”

De onderzochte landen (België, Denemarken, Spanje, Tsjechië, Slovenië en Zwitserland) trekken elk jaar zo’n 3500 Nederlandse vrouwen voor een vruchtbaarheidsbehandeling. Hoeveel patiëntes naar andere landen reizen, zelfs buiten Europa, is onbekend. De onderzoekers roepen politici op om goed na te denken over de vaak arbitraire wettelijke beperkingen die ze in eigen land hebben opgeworpen. Uiteindelijk lopen veel vrouwen er gewoon omheen, wat veel stress en medische risico’s oplevert.