Vlees eten is een uit de hand gelopen luxe

Vleesproductie is zo schadelijk voor de natuur en het klimaat, dat de politiek grenzen moet stellen.

Het is een heilig huisje. Niemand mag aan het vlees op het bord komen. Toch staat de wereld aan de vooravond van een revolutie: belasting op vlees is onafwendbaar. Vlees eten zal ’uit’ raken, om de simpele reden dat we het niet kunnen veroorloven om door te gaan met de grootschalige vleesconsumptie. De aarde kan het gewoonweg niet aan. Politici en burgers zijn heus niet zo levensmoe dat zij blijven kiezen voor het kortstondig vleesgenot in plaats van te kiezen voor de toekomst van de planeet.

Maar voorlopig vergt nog veel politieke moed, zowel voor CDA-premier Balkenende als voor PvdA-minister/vegetariër Wouter Bos, om te roepen dat de vleesconsumptie collectieve zelfmoord is.

Natuur en Milieu hield vorige week een vurig pleidooi voor het invoeren van belasting op vlees. Dat pleidooi is niet nieuw, maar wel hard nodig. De Dierenbescherming en Milieudefensie bepleitten het ook al.

Die taks moet er komen. Wetenschappelijke rapporten ondersteunen deze oproep al enige tijd. In het rapport Milieubalans 2009 van het Planbureau voor de Leefomgeving staat duidelijk dat de stijgende consumptie van vlees ’niet verenigbaar is’ met de strijd tegen het broeikaseffect. De vleesproductie en -consumptie zijn een gezwel voor de aarde. De gevolgen van het vleesfeest moeten zo langzamerhand wel bekend zijn.

Een belasting op vlees van 85 cent, van 2 euro of van misschien zelfs van 10 euro is nodig om de mensen van het vlees eten af te krijgen. Waarom zouden prijsprikkels eigenlijk onbespreekbaar zijn? Prijsprikkels zijn een heel gebruikelijk politiek instrument om het gedrag van mensen bij te stellen wanneer een sector zelf geen verantwoordelijkheid neemt. Tot op heden kijken politici echter vooral naar de dagkoersen en hun (boeren)aanhang.

De vleesindustrie is helaas een wereldwijde organisatie die kijkt naar dollars, euro’s en yens en die geen oog heeft voor de gezondheid van mens, dier en natuur. Dat zijn geen grote woorden. Immers, de mondiale consumptie van vlees, vis en zuivel veroorzaakt 30 procent van het verlies aan biodiversiteit. Vleesconsumptie draagt wereldwijd 12 procent bij aan de uitstoot van broeikasgas. Ook de grenzen aan de visvangst zijn bereikt.

Vlees eten heeft niets meer te maken met een ’gezond’ menu. Er wordt meer dierlijk vet gegeten dan gezond is, en in rijkere landen meer eiwitten dan nodig zijn. Wetenschappers, milieu-, natuur en dierenbelangenorganisaties zijn het eens. Het moet minder en beter in de vleesindustrie.

Vlees is moord, dat is geen emotionele leus van vegetariërs. Nederland voert 60 procent van het graan aan vee. Hiermee hadden we ook 300 miljoen mensen van hun dagelijks brood kunnen voorzien. Wereldwijd voeren we jaarlijks 750 miljard kilo graan op aan de totale veestapel. En iedere dag sterven er op de wereld 13.500 kinderen aan ondervoeding.

Vlees eten is een uit de hand gelopen luxe. Het is moordend voor mens, dier en milieu. Het kiezen om onbeperkt vlees te eten, zoveel men maar wil, behoort niet tot het privédomein. Die eigen keuze leidt namelijk tot milieuvernietiging en hongersnood. De vleesindustrie legt gewoonweg een te groot beslag op schaarse grond, water en energie. De negatieve invloed van de veehouderij op klimaatverandering is een hard feit. Door een hogere prijs te vragen voor vlees neemt het gebruik ervan hopelijk substantieel af. De vleesbelasting is in ieders belang.

Prinsjesdag komt er aan. De twee Big B’s van de Nederlandse politiek kunnen nu eens waarlijk geschiedenis schrijven door niet alleen op de Nederlandse winkel te passen, maar door tegen 95 procent van het volk te zeggen dat vlees en vis eten, op deze schaal, een nationale en wereldramp is. We hebben namelijk geen Kamerleden nodig die vis eten op het Binnenhof, terwijl de vis op uitsterven staat. We hebben geen ministers nodig die de milieuvernietigende bio-industrie zijn gang laten gaan. En we hebben geen sector nodig die geld verdienen belangrijker vindt dan het maatschappelijk belang.

Mens, dier en milieu hebben staatsmannen en vrouwen nodig die de landbouw durven te hervormen, die een vleesbelasting invoeren, die vleesconsumptie ontmoedigen en die de strijd aangaan met hun conservatieve partijgenoten. Kiezen voor het welzijn van mensen en kiezen voor het welzijn van dieren.

Dat vlees eten gezond en goed is, is niet langer te verkopen.