Een huis vol bejaarde dames

Het is half augustus: heel Rome gaat rond de feestdag Ferragosto een paar dagen de stad uit. Nou ja, niet heel Rome. Gianni (Gianni Di Gregorio) blijft thuis. Hij zorgt voor zijn oude moeder. Geen bedlegerig type, maar het huis hoeft ze niet uit. Ze is zo’n goedgeklede grande dame die al naar lipstick en oorbellen grijpt wanneer ze naar een andere kamer loopt.

Financieel staat Gianni er slecht voor. Dus wanneer zijn huisbaas hem, in ruil voor schuldvermindering, vraagt het weekend ook op zíjn moeder te passen, geeft Gianni toe. Maar de huisbaas brengt ook een tante mee. Dan komt de dokter langs en die heeft ook nog een moeder.. Even later zit Gianni met een huis vol hoogbejaarde dames.

]]>

Gianni Di Gregorio was jarenlang regieassistent en scenarist – hij schreef mee aan het maffiadrama ’Gomorra’. Nu, op zijn zestigste, maakt hij zijn regiedebuut met dit deels autobiografische, lieflijke nazomerverhaal over een goeiige man van middelbare leeftijd die maar niet lijkt te kunnen beslissen of hij gek wordt van zijn moeder, of intens geniet van zijn rol van zorgzame zoon.

Di Gregorio, die vergelijkbare ervaringen met zijn eigen moeder heeft, speelt die rol met aandoenlijke warmte. Met milde glimlach en hartverwarmend geduld holt Gianni heen en weer tussen de vrouwen. Gelukkig heeft hij een ruim appartement én een voorraad fijne Chablis. Met een glas steevast binnen handbereik draait Gianni de rollen om door als een Italiaanse mamma in de keuken de meest fantastische gerechten op tafel te toveren.

De verhaalopzet nodigt uit tot grapjes over medicijnen en kribbigheid, diëten en vergeetachtigheid, maar Di Gregorio houdt zich verre van de klucht. Met zijn tegenspeelsters – geen van allen actrices – die hij opdroeg meer zichzelf te zijn dan het script te volgen, verwerkt hij thema’s als eenzaamheid en kwetsbaarheid, maar vervlecht ze soepel met recepten voor pasta uit de oven en speelse hints naar erotiek.

Het kostte Di Gregorio naar verluidt jaren om de film van de grond te krijgen, want wie zat er te wachten op een film over bejaarde vrouwen? Het antwoord blijkt simpel: iedereen die graag kijkt naar lekkerbekken die zich in vrolijke kleuren steken om het leven te vieren.