De beste roede voor onze kinderen?

Beste Beatrijs,Wie de roede spaart bederft het kind, en zoals u ook wel weet lopen er thans heel wat bedorven kinderen rond in Nederland.

Als ouders lijkt het ons verstandig om het advies van predikant Gertjan Goldschmeding te volgen en onze zoon (6) en dochter (4), wanneer zij zich misdragen, met de roede op hun blote billen te slaan tot ze huilen van de pijn. Was Nederland in de jaren negentig nog fel tegen het slaan van kinderen, tegenwoordig vindt de meerderheid dat de corrigerende tik moet kunnen. Wat vindt u qua etiquette een geschikte roede? Zou een lange, houten liniaal dienst kunnen doen?

Waar zullen we mee slaan?

Beste Waar zullen we mee slaan,

Predikant Goldschmeding zal ongetwijfeld goed thuis zijn in de Bijbel, maar op het gebied van kinderopvoeding is hij een dwaallicht. De Bijbel staat vol met uiteenlopende, vaak elkaar tegensprekende wijsheden, waar iedereen wel iets van zijn gading in kan aantreffen. Meestal kunnen die aanbevelingen weinig kwaad, maar de minder gelukkige aansporing om de roede te hanteren voor kinderen verdient zeker geen navolging. Zodra er een instrument aan te pas moet komen om iemand te straffen, is er sprake van foltering.

U hebt uw zinnen op een liniaal gezet, maar waarom deelt u niet meteen elektrische schokken uit? Slaan met berkentwijgen, haarborstels, leren riemen, pollepels, knuppels – het valt allemaal onder bruut geweld, en beschaafde mensen gaan niet zo met elkaar om, ook niet wanneer ze hun kinderen willen straffen. Fysiek geweld is vernederend en het is nooit een goed idee om kinderen te vernederen. Daar komen ze niet tot inkeer door, het leidt alleen maar tot een gevoel van waardeloosheid en tot groeiende wrok. Bovendien: als ze groter en sterker worden, slaan ze terug. Kinderen imiteren wat hun wordt voorgeleefd.

De corrigerende tik is een ander geval. Veel mensen vinden het belachelijk dat deze bij wet verboden is, omdat er in de meeste gezinnen wel eens een klap valt. Dit soort klappen (nooit op het hoofd, nooit meer dan een of twee tegelijk) vindt plaats, als de gemoederen hoog zijn opgelopen en de ouder geen andere manier ziet om de situatie te doorbreken. Zo’n klap is een uiting van drift en machteloosheid tegelijk. Een klap in drift gegeven is nog steeds niet goed, maar minder erg dan het afgemeten pak slaag dat vader in zijn dubbelrol van beul bij thuiskomst uitdeelt als de kleine zich eerder op de dag heeft misdragen. En ook minder erg dan ijskoud, verbaal cynisme, waarmee een kind geen haar wordt gekrenkt maar waarmee het wel geestelijk wordt vertrapt. Een emotionele klap laat zien dat de ouder geen ongenaakbare bureaucratische machine is die zichzelf onder alle omstandigheden onder controle heeft, maar dat hij of zij een mens is die ook wel eens faalt. Dat falen zij ouders vergeven, want zo makkelijk is het niet om altijd rustig en redelijk te blijven.

Veel helpen doet zo’n corrigerende klap trouwens zelden, en al helemaal niet wanneer het slaan zich tot een gewoonte ontwikkelt. Daarom is het goed als ouders een hoge drempel bij zichzelf aanleggen om een klap uit te delen. Hoe minder er geslagen wordt, hoe beter, maar die enkele uitzondering is vergeeflijk.

Beste Beatrijs,

Ik ben een getrouwde vrouw en heb een zoontje van vier. Sinds twee jaar heb ik een minnaar. Ik mail en sms elke dag met hem en spreek af en toe met hem af. Ik weet dat het verstandig is om te stoppen met hem, maar het lukt me niet. Het is een verslaving geworden en ik geniet van zijn aandacht. Ik heb al heel vaak geprobeerd om ermee op te houden, maar het lukt me niet. Maar als ik goed nadenk over de consequenties die het kan hebben wanneer het uitkomt, weet ik dat ik hier echt mee moet stoppen. Ik wil eigenlijk helemaal geen vrouw met minnaar zijn, maar toch doe ik het. Daarnaast zou ik ook erg graag weer rust in mijn hoofd willen hebben. Wat is uw advies?

Ongewenst ontrouw

Beste ongewenst ontrouw,

U wil van uw minnaar af, maar u weet niet hoe u dit moet aanpakken. Ik raad u aan dit probleem eens met uw man te bespreken. Ik denk dat hij daar wel ideeën over heeft. Hij zal u zeker kunnen helpen. Al was het maar door tegen u te zeggen: ’Hij eruit of ik eruit.’

Beste Beatrijs,

Ik ben een meisje van 12 jaar en ik zit in de brugklas van de middelbare school. Mensen die ik ken, bijvoorbeeld ouders van vriendinnetjes van mijn zusjes, vragen allemaal: ’En, hoe is het in de eerste klas?’ Ik vind dat heel irritant, omdat ik de hele tijd hetzelfde moet zeggen. Hoe kan ik hier het beste op reageren? Vragen wat het die persoon kan schelen, of moet ik gewoon antwoorden dat het leuk is? Mijn ouders zeggen dat het belangstelling is.

Steeds dezelfde vraag

Beste steeds dezelfde vraag,

Je ouders hebben gelijk. Volwassenen vragen hoe het op je nieuwe school is om belangstelling te tonen. Toegegeven, het is een beetje een voor de hand liggende vraag, maar ja, wat moeten ze anders tegen je zeggen? Wees blij dat ze niet vragen wat je later wil worden, als je groot bent. Of hoe je denkt over de economische crisis.

Ze stellen je een eenvoudige vraag en je hoeft alleen maar een eenvoudig antwoord te geven, namelijk dat je het leuk vindt en dat alles goed gaat. Bereid je er maar alvast op voor: volgend jaar zullen ze je vragen ’hoe het in de tweede klas is’. En daarna in de derde, enzovoorts.

Veel mensen stellen onnozele vragen aan elkaar; niet omdat ze zo bijzonder in het antwoord zijn geïnteresseerd, maar gewoon om aardig te zijn en de ander het gevoel te geven dat hij of zij ook de moeite waard is om iets tegen te zeggen. Je kunt het je nu nog niet voorstellen, maar op een gegeven moment ga jij dat ook doen. Dan stel je zomaar een suffe vraag aan iemand; niet omdat het antwoord je iets kan schelen maar omdat je denkt dat het goed is om even aandacht aan die persoon te besteden. Op dat moment ben je volwassen geworden.