Mijn moeder vraagt om geld

Beste Beatrijs, Hoe staat u tegenover het feit dat vier kinderen in de leeftijd van 21 tot 30 jaar op verzoek van hun moeder haar treinreiskosten betalen, zodat zij op bezoek kan komen?

Ook vraagt zij mee te betalen aan de grafrechten van hun overleden grootmoeder. Ik ben zelf de jongste en studeer fulltime. Ik heb zeer weinig te besteden. Maar wanneer moeder in geldnood zit, verwacht zij ook van mij dat ik een bijdrage lever. Meebetalen aan de grafkosten heb ik laatst geweigerd, waarna mijn moeder zei dat ze mij egoïstisch en knieperig vond. Ik vind die aantijging kwetsend, maar ik weet niet of ik mijn moeder hierop moet aanspreken of dat ik maar moet accepteren dat ze is zoals ze is, en dat ze nooit uit haar geldzorgen zal komen. Ik vind het onrechtvaardig dat ik geacht word mee te betalen, terwijl ik nog nooit een medestudent heb gesproken die zoals ik geen cent ouderlijke bijdrage kreeg. Heb ik niet juist het recht om van háár geld te krijgen, zodat ik niet ieder jaar hoef krom te liggen voor mijn collegegeld en andere studiekosten?

Wie moet wie onderhouden?

Beste wie moet wie onderhouden,

U moet uw eigen studie betalen, wat betekent dat u een lening moet afsluiten en er een baantje op na moet houden. Dat is best zwaar. Inderdaad, de meest studenten krijgen van hun ouders wel iets van een bijdrage om een opleiding te kunnen volgen. De meeste ouders beschikken nu eenmaal over meer geld dan hun kinderen.

In plaats van geld te geven, vraagt uw moeder geld aan haar kinderen. Dan moet ze wel heel erg aan de grond zitten! U vraagt mij of u haar daarop moet aanspreken. Nou, dat lijkt me weinig zinvol. Van een kikker kun je geen veren plukken. Natuurlijk moet u accepteren dat dat zo ligt en dat geldzorgen bij uw moeder horen. Er zit niets anders op: ze heeft geen geld!

De vraag of u moet bijspringen, is een andere. Als u zelf ook geen geld heeft (en dat lijkt me duidelijk, want u bent ook aan het sappelen), dan lijkt me dat niet erg voor de hand liggend. Ik kan er inkomen dat u geen zin heeft om haar treinkaartjes te betalen. Dat geld kunt u beter aan een eigen treinreis naar haar toe besteden. Dat u geen zin heeft om grafkosten te betalen, kan ik me ook voorstellen. Grafkosten lijken op een of andere manier niet zo’n hoge prioriteit als men krap bij kas zit. Misschien wordt het tijd om dat graf maar eens te ruimen? De familie kan oma ook gedenken zonder dat dat kosten met zich meebrengt. Enfin, dat is iets waar de familie een beslissing over moet nemen.

Uw moeder noemt u ’egoïstisch’ en ’knieperig’. U neemt het haar kwalijk dat zij geen financiële bijdrage aan uw opleiding heeft geleverd. Tja, u bent allebei minvermogend – geen situatie waarin betrokkenen er veel mee opschieten om elkaar egoïsme te verwijten. Maar u heeft een lichtpuntje: als u uw studie heeft voltooid, kunt u geld gaan verdienen. Met meer financiële armslag is het makkelijker eens wat weg te geven. Bijvoorbeeld aan uw moeder.

Beste Beatrijs,

Ik heb een goed contact met mijn vier stiefkleinkinderen, die tussen de vijf en negen jaar oud zijn. De echte oma heeft daar moeite mee en vindt het nodig om tegen de kinderen te zeggen dat ik maar een nep-oma ben. Het heeft de kinderen in verwarring gebracht en hoewel de moeders er goed met de kinderen over hebben gesproken, merk ik dat een van de kleinkinderen anders tegen mij aankijkt. Jammer. Welke houding kan ik het beste aannemen?

Nep-oma

Beste nep-oma,

Gewoon negeren. Trekt u zich er niets van aan. De echte oma heeft de waarheid (dat u geen biologische band met uw kleinkinderen heeft) op een kwaadaardige manier geformuleerd. Ze zal u waarschijnlijk als een indringer beschouwen. Dat is verder haar probleem en dat hoeft geen gevolg te hebben voor uw verhouding met uw stiefkleinkinderen. Als levensgezel van hun opa speelt u hoe dan ook een rol in het leven van de kinderen. Als ze het gezellig vinden met u, en als u alle leuke dingen doet die oma’s normaal gesproken met hun kleinkinderen ondernemen, dan maakt het hen echt niet uit dat er geen bloedband is. Dan bent en blijft u een van de oma’s met wie ze regelmatig te maken hebben. Een goed contact is nooit nep.

Beste Beatrijs,

Mijn vader geeft een feestje ter gelegenheid van zijn 80ste verjaardag. Hij heeft mij (zijn oudste dochter) gevraagd om als ceremoniemeester op te treden. Dit doe ik met alle liefde. Ik heb alleen een beetje moeite met zijn wens om de gasten (ongeveer 50 personen) van een naamkaartje te voorzien en vooraf een lijst met namen te versturen aan de gasten. Hij wil graag dat mensen die elkaar niet kennen op deze manier weten wie er verder nog komen. Dit maakt op mij een nogal zakelijke indruk. Ik heb voorgesteld om in een korte speech even iets te vertellen over de aanwezigen, maar dit is ook lastig aangezien ik een groot deel van de gasten (familie en vrienden van zijn huidige partner) niet ken. Bovendien vindt mijn vader zo’n praatje niet voldoende. Weet u een betere oplossing? Wellicht belangrijk om te weten: er zal geen diner maar een buffet zijn, dus ik kan geen naamkaartjes op de tafels plaatsen.

Naam op de borst?

Beste naam op de borst,

Ik vind het idee van uw vader om gasten een naamkaartje op te spelden juist heel goed! Het is waar dat je mensen-met-een-badge vooral tegenkomt in het zakenleven en bij conferenties, maar op zo’n feest als dat van uw vader, waar veel genodigden elkaar niet zullen kennen, kan het een uitkomst zijn. Het is vooral ook fijn voor mensen die andere gasten vaagjes herkennen, maar niet meer weten hoe ze heten en zich schamen om dit rechtstreeks te vragen. Ook zijn idee om van tevoren een gastenlijst rond te sturen, vind ik uitstekend. Zo wordt voorkomen dat mensen achteraf zeggen: ’Hé, was die-en-die er ook? Dat wist ik niet.’ Goede ideeën dus van uw vader. Allebei de moeite van het uitvoeren waard.