Deportatie Marokkaanse broers is onbehoorlijk

Het uitzetten van twee Marokkaanse veelplegers heeft ingrijpende gevolgen voor Marokko, voor de jongemannen zelf en voor de Marokkanen in Nederland.

Met groeiende verbazing lees ik de ontwikkelingen rond de Marokkaanse broers uit de Amsterdamse deelgemeente Slotervaart die het land dreigen te worden uitgezet. Deze broers maken deel uit van de zogenaamde Mondriaan-groep en worden als zodanig verantwoordelijk gehouden voor de nodige criminaliteit en overlast. De impact van dit soort gedrag verdient het niet om gebagatelliseerd te worden. Mijn verbazing richt zich dan ook niet op het besef dat er iets moet gebeuren, maar op de aangedragen oplossing. Het exporteren van probleemgevallen, dat is wat stadsdeelvoorzitter Marcouch aan het bestaande aanpakarsenaal wil toevoegen en naar blijkt wordt hij daarin nu gesteund door staatssecretaris Albayrak en burgemeester Cohen.

Een eerste reden om dit van de hand te wijzen is dat het uitzetten van deze jongeren getuigt van een weinig collegiale houding jegens anderen die nu met problemen worden opgezadeld. Waar Nederland niet kan nalaten Marokko op de vingers te tikken als daar iets gebeurt dat ons niet zint, gaan we er nu toe over om jongemannen die hier zijn opgegroeid en de weg zijn kwijtgeraakt aan dat land cadeau te doen. Het kan niet anders dan dat men daar in Noord-Afrika niet blij mee zal zijn, ongeacht of deze jongeren een Marokkaans paspoort hebben. Ze hadden Nederlandse papieren, maar die hebben ze, mogelijk zonder er erg in te hebben, laten verlopen. Voor Marcouch en Albayrak blijkt dit laatste gefundenes Fressen. Ze willen er gebruik van maken zonder zich te bekommeren om de grote vraag op de achtergrond: vinden we dat tweedegeneratie-migranten Nederlanders zijn of zien we hen liever als mensen die in ons land wonen, maar waar we naar eigen goeddunken weer afscheid van kunnen nemen. Juristen hebben er al op gewezen dat uitzetting is gebaseerd op oneigenlijke argumentatie die strijdig is met de geest van de Vreemdelingenwet.

De vraag wat er met deze jongeren zal gebeuren als zij in Marokko aankomen, wordt door de initiatiefnemers niet gesteld. Toch is het belangrijk hierbij stil te staan, want het hek is natuurlijk van de dam wanneer deze broers als eersten worden gedeporteerd. Ik gebruik hier bewust het woord ’gedeporteerd’, want dit is de terminologie is die men hiervoor in de Verenigde Staten hanteert. Daar bestaan inmiddels goed gedocumenteerde voorbeelden van groepen mensen die werden teruggestuurd naar hun geboorteland. Het is hen slecht vergaan.

Aan de Amerikaanse westkust, waar veel migranten uit Midden-Amerika naar Los Angeles trekken, worden mensen na een gevangenisstraf, of als ze geen geldige verblijfsstatus hebben, zonder pardon op het vliegtuig gezet. Met het feit dat zij vaak al heel lang in de VS verblijven wordt geen rekening gehouden. Inmiddels vinden deze deportaties op grote schaal plaats, vele duizenden per jaar. Soms worden zo andere landen met criminelen opgezadeld, maar veel vaker gaat het om mensen die kleine vergrijpen pleegden of simpelweg niet de juiste papieren hadden. Als zij uit het vliegtuig stappen, hebben ze geen idee wat ze moeten gaan doen en hoe ze aan de kost moeten komen. Ze kennen er geen mensen en zijn vaak al niet meer in staat om Spaans te spreken. Zeer velen komen vervolgens in de criminaliteit terecht, wat mede heeft geleid tot een explosieve groei van gangs als MS13 en Barrio 18. Het harde en zeer gewelddadige optreden tegen deze gangs in dit soort landen leidt ertoe dat mensen opnieuw proberen illegaal de VS binnen te komen. Daarmee is de cirkel rond, maar onderwijl zijn de personen die het aangaat vervreemd, vernederd en berooid. Ook aan de Amerikaanse oostkust komt nu dit soort deportaties op gang, onder meer tussen New York en de Dominicaanse Republiek.

Voor Nederland van dit soort ingrepen gebruik gaat maken om het eigen straatje schoon te vegen, zou het goed zijn dat we ons rekenschap geven van de ingrijpende consequenties.