Koopmansgeest en ontslagen in de Rotterdamse haven

weblog Een snelle lift brengt Marriette Hamer en mij naar de 16e verdieping van het Havenbedrijf in Rotterdam. Daar zitten ondernemers klaar om met ons te praten over de gevolgen van de economische crisis.

Het blijkt al snel dat de teruggang in de haven in de dubbele cijfers loopt. Rotterdam is meer dan de haven van Nederland, het is de toegangspoort naar Europa. Als de Duitsers minder importeren blijven de Chinese vrachtschepen weg. Dat merken ze in Rotterdam, niet alleen de ondernemers maar vooral ook de havenarbeiders.

Minder handel betekent simpelweg ook minder werk. Ondernemers zien zich genoodzaakt om werknemers in deeltijd-WW onder te brengen om te voorkomen dat ze ontslagen worden.

Pijnlijke ontslagen kunnen niet altijd voorkomen worden. Het zijn juist de meest kwetsbare groepen die het eerst aan de kant komen te staan. Jonge werknemers die onder tijdelijke contracten in de haven werken raken massaal werkloos doordat contracten niet verlengd worden.

In de jaren tachtig heeft de haven in Rotterdam eenzelfde dramatische periode gekend. Het duurde toen zes jaar voor de werkgelegenheid weer op peil was. De jongeren die toen aan de kant kwamen te staan bleven vaak lang werkloos.

Dat willen we deze keer voorkomen. Dat betekent dat jongeren zoveel mogelijk in het arbeidsproces moeten blijven. De vakbonden zeggen dat ze daar om staan te springen, want werk is er nog wel in de haven. Voor jongeren met een specifieke opleiding.

De ondernemers pleiten er daarnaast voor om te kiezen voor Europese investeringen in nieuwe railverbindingen. Hoe groter het achterland hoe meer handel.

We varen kort door de haven. Frisse bries, stralende lentezon. Er vaart een groot en nieuw binnenvaartschip voorbij. "Kijk," zegt onze kapitein. "Zo'n schip heeft vierhonderd containers bij zich. Dat spaart evenveel vrachtwagens uit."