Bord voor je kop!

opinie ‘Zullen we dan maar weer een filmpje kijken?’ Hoewel sommigen dit liever uit de mond van een leeftijdsgenoot – al dan niet van hetzelfde geslacht – hadden gehoord, kijkt menig leerling uit mijn klas reikhalzend op, wanneer de leraar wanhopig als hij is reikt naar zijn laatste redmiddel. Het is allemaal de schuld van dat ding: ons smartboard.

Jawel, wij hebben tegenwoordig slimme schoolborden. Exemplaren zonder krijt en wisser, zonder stift zelfs, maar mét een pen. Een pen die niet écht kan schrijven, want als je iets op papier probeert te krijgen zul je merken dat het ding niet eens een punt heeft. Ik geloof dat dat is omdat je anders ons bord lek prikt, want dat is gemaakt van iets wat lijkt op vliegerpapier maar dan nog net iets dikker. Enfin, met de pen die geen echte pen is kun je schrijven op ons slimme schoolbord. Maar dat is niet het enige.

Op ons bord kunnen we internetten, stukken uit internetpagina’s knippen, vergroten, afdekken en weer tevoorschijn laten komen en zelfs hardop voor laten lezen met handschriftherkenning, wat erg amusant is gegeven het feit dat het ding alleen Engels kent en dus een compleet onsamenhangende tekst produceert uit Nederlandse aantekeningen. Het ding kan stukken tekst onthouden en letter voor letter afspelen, zelfs achterstevoren en in alle kleuren van de regenboog. We kunnen skypen, msn’en, youtuben en films kijken. En daar zit hem het probleem. Want als een leraar goed was geweest met computers, was hij in de ICT gegaan. Dat verdient namelijk beter.

Het begint al bij het vinden van het schoolbordprogramma. De helft van de leraren haakt hier af met een – al dan niet gegromd – ‘laat ook maar’. De andere helft begint heel hoopvol het bord vol te kalken, om er daarna achter te komen dat de functie aanstaat die elke pennenstreek in een net recht streepje verandert waardoor het geschrevene nog het meest weg heeft van een provisorisch soort morsecode.

De enkeling die het na lang oefenen wel lukt om een fatsoenlijke zin op het bord te schrijven is daarna zo onder de indruk dat hij de eerste drie minuten daarna met een triomfantelijk gezicht het resultaat gaat staan bekijken en daarna ofwel in zijn overmoed alle extra functies gaat uitproberen wat gegarandeerd op een ramp uitloopt, ofwel spontaan de hele klas de rest van het uur vrijgeeft. De leraar aardrijkskunde is er naar verluid zelfs in geslaagd het bord van de muur af te laten donderen. Op dat soort momenten spijt het me dat ik het vak heb laten vallen.

Moe van al het gestuntel met het schrijfprogramma vallen de meeste leraren terug op een van de twee dingen waar zelfs de hamster van mijn zusje toe in staat is, namelijk filmpjes klikken op youtube of het bord een dvd’tje laten afspelen. Bij Engels zijn we nu gewoon midden in het semester de een of andere Hollywoodfilm aan het bekijken. Weliswaar in het Engels, maar mét ondertiteling. Zinloos dus. Een beetje smartboard kost al snel 6500 euro, dat is best veel voor een veredelde dvd-speler.

Maar daar moet de schoolleiding zich maar druk om maken. Waar ik mee zit is dat films me van mijn werk afhouden. En de leraar eindigt zo’n les natuurlijk steevast met: ‘En de opdrachten doe je maar in je eigen tijd.’ Ik kwam al niet om in vrije tijd, maar op het moment is die twee keer zo vol gepland als haar capaciteit toeliet, dus ik baal. Als overtuigd progressieveling moet ik nu jammer genoeg toch echt op mijn strepen gaan staan. Tot hier en niet verder! Leve de achteruitgang!

Lisa Teunissen zit in 5vwo van het Pleincollege Van Maerlant in Eindhoven