Twaalf zonnepanelen, het leek zo’n goed plan

Particulieren mogen eindelijk zonne-energie opwekken en ’terugleveren’. Maar de praktijk is een financieel drama.

Stel dat u zojuist een nieuwe auto hebt aangeschaft. U hebt de rekening van ongeveer 14.000 euro netjes contant betaald en wilt met uw nieuwe wagentje wegrijden. De verkoper verhindert dat echter en vertelt dat de auto voor onbepaalde tijd aan anderen is verhuurd. U moet wachten totdat u bericht ontvangt dat u de auto kan ophalen om er zelf mee te rijden. Moeilijk voor te stellen dat zoiets gebeurt.

Toch overkwam het ons toen op 8 april de zonnepanelen op het dak van ons huis geplaatst waren. Voor ongeveer 14.000 euro lieten we twaalf zonnepanelen plaatsen die na installatie prima bleken te werken. We maken gebruik van de regeling in het leven geroepen door de overheid om elektriciteit ’terug te leveren’ aan het net. Zonne-energie die we zelf over hebben, kunnen we verkopen aan het electriciteitsbedrijf. Daarom keken we vol belangstelling naar de productie van de zonnepanelen. Die viel niet tegen.

Helaas kan de productiemeter, noodzakelijk voor teruglevering aan het net, pas aangebracht worden na gereedmelding van de installatie. Omdat deze gereedmelding ook de nodige tijd vergt, verstrijken de dagen. Op dit moment is, dankzij de zonnige periode, reeds 120 kilowattuur elektriciteit geproduceerd waarvan naar schatting 80 procent is teruggeleverd aan het net. Een slordige 100 kilowattuur, waarvoor geen cent betaald wordt. Ons cadeau aan de samenleving, denken we dan maar.

Wanneer de productiemeter wordt geplaatst kan niemand ons nog vertellen. We hebben de netbeheerder vriendelijk gevraagd ons niet al te lang te laten wachten.

Want gewacht hebben we al erg lang. In april 2008 verstrekte de overheid subsidie voor het plaatsen van zonnepanelen. Deze subsidie zou in de loop van 15 jaar terug te verdienen zijn door de productie van elektriciteit. Onze leverancier van groene stroom tipte ons dat we, als trouwe klant van duurzaam opgewekte energie, vooraan in de rij zouden staan. Of dat geholpen heeft weet ik niet. Wat ik wel weet is dat pas in november van dat jaar de subsidie werd toegekend. Winterse omstandigheden verhinderden dat de installateur eerder dan in april kon installeren. De rest van het verhaal is bekend.

Van alles valt er nog te vertellen over de formaliteiten die voorafgaan aan toekenning van de subsidie. Of over de instanties die mee-eten uit de ruif van de subsidiegever. Het zijn er in elk geval veel.

Je moet als burger wel erg gemotiveerd zijn en over veel uithoudingsvermogen beschikken om deze beproeving vol te houden. Nu behoren wij tot de generatie die volwassen was toen het rapport van de club van Rome ’Grenzen aan de groei’ in 1972 uitkwam. We behoren dan wel niet tot de honderd invloedrijkste figuren in Nederland waar het duurzaamheid aangaat, maar wel tot het leger naamlozen dat na verschijning van dat rapport veranderingen heeft aangebracht in de leefstijl.

Zo zagen we af van de aanschaf van een auto. Met onze fiets doorkruisten we daarna Nederland en Europa. Jarenlang hebben we in georganiseerd verband getracht het fietsklimaat in Nederland te verbeteren. Waar we ons steentje konden bijdrage aan een beter milieu, deden we dat.

Toen in april vorig jaar de mogelijkheid kwam om gebruik te maken van zonne-energie, zijn we daar direct op ingegaan. Gezien onze leeftijd schudden sommige vrienden hun hoofd.

Ondertussen hebben we spijt van ons enthousiasme. Het heeft te lang geduurd en anderen gaan strijken met ons geld. Eigenlijk voelen we ons bestolen.

Wie als particulier zonnepanelen op zijn dak laat plaatsen, is gewaarschuwd.