Sleutelgat

opinie Het lijkt onwaarschijnlijk maar van deze vrouw die in een ondergrondse parkeergarage met een ballentrapper stond te zoenen, had ik nog nooit gehoord.

Haar naam en gezicht kende ik evenmin en kon dientengevolge niet weten dat ze haar relatie met een volkszanger uit Volendam net had verbroken. Wellicht zou ik met dit gegeven kunnen koketteren, mij in een quasi elitaire opwelling van de grauwe massa onderscheidend, ware het niet dat ik betaald word om het nieuws op de voet te volgen.

Dat de verbroken relatie en de gestolen beelden uit de parkeergarage een nationaal onderwerp zijn geworden, maken mijn positie des te hachelijker. Al mijn confraters zijn mij met hun commentaren al voor geweest, serieuze nieuwsmedia hebben de zoenpartij met een maatschappelijk jasje aangekleed (privacy-problematiek) en een zekere politieke lading werd vervolgens door de premier himself aan het gebeuren toegekend. Wanneer zelfs het boegbeeld van het politieke calvinisme het verbreken van een relatie tussen twee BN’ers gaat betreuren, moet er iets van wezenlijk belang in de lucht hangen.

Gedurende de hele Hemelvaartsdag heb ik peinzend getracht mijn manco naar iets concreets te herleiden. Snel constateerde ik dat alle wegen naar de voor mij beruchte wintermiddag uit 1964 leidden. Ik was toen een jaar of zeven en op die grijze dag verveelde ik me meer dan gewoonlijk. Als een drenkeling op de oceaan, dobberde ik eenzaam door het huis en vatte plots het plan op om onze buren, een jong stel zonder kinderen, te gaan bespioneren. Zachtjes schuivend door onze gemeenschappelijke gang, bereikte ik de buitendeur van de buren die directe toegang tot hun keuken gaf. Ik bukte en plakte voorzichtig mijn oog tegen het sleutelgat.

Wat ik zag veroorzaakte bij mij een acuut kindertrauma omdat ik het bizarre tafereel pas jaren later een plaats kon geven. Meneer en mevrouw de buren dansten poedelnaakt om de keukentafel heen. Hij probeerde haar kennelijk te grijpen, deed af en toe alsof hij over de tafel ging springen terwijl mevrouw zichtbaar genoot van haar rol van opgejaagd wild. Ik drukte mijn oog dieper door het gaatje en zag hoe de jonge man, al lopend en huppelend, zijn enorme lid, dat hij stevig in zijn rechterhand hield, voortduwde. Ik dacht door de grond te zakken met het besef dat ik een mysterieus elfde gebod had overtreden. Het was dan ook de laatste keer in mijn leven dat ik mijn oog tegen een sleutelgat heb geperst.

Nu wil ik, 45 jaar na dato, niet het heilige boontje gaan uithangen: gisterochtend heb ik via internet naar het garagefilmpje van RTL Boulevard gekeken. Nietszeggende beelden die door drie (!) rattige presentatoren met theetante’s allures van commentaar werden voorzien. Een van die mannen, die zich als misdaadverslaggever afficheert, probeerde 4 jaar geleden zijn premierambities vorm te geven door een vod tegen een deur van de Tweede Kamer vast te spijkeren. Hemeltje, waaraan zijn we niet ontsnapt! Nederland lijkt soms op een ondergrondse parkeergarage vol camera’s met in de controlekamer Balkenende en De Vries, loerend op hun monitors.