De spotlijster herkent gezicht uit duizenden

In ’The Birds’ van Hitchcock hebben vogels het op mensen gemunt. Niet op alle mensen, de vogels lijken precies te weten wie ze moeten hebben. Sciencefiction? Niet helemaal. De Amerikaanse spotlijster herkent gezichten en weet bij wie hij op zijn hoede moet zijn.

Op de campus van de universiteit van Florida wemelt het van deze vogels. Onderzoekers vroegen zich af waarom spotlijsters zich in een drukke stedelijke omgeving handhaven terwijl vele anderen de wijk nemen. Ze lieten studenten hun nesten in het struikgewas benaderen en voorzichtig beroeren. Dat ritueel herhaalden ze een paar dagen achtereen.

Al na de derde of vierde dag vlogen de spotlijsters snel op uit hun nest en vielen de indringers aan. Tenminste, als het steeds dezelfde was. Kwam er een nieuwe student buurten, dan bleven de vogels stil op hun nest wachten en vlogen ze pas op het allerlaatste moment op.

De spotlijster heeft niet van de evolutie geleerd gezichten te herkennen, schrijven de onderzoekers in de PNAS. De vogels nemen vermoedelijk scherper waar dan andere, wat helpt in een drukke omgeving.

Hijgend hert verraadt zijn conditie aan hinde

Bronstige damherten met een lage stem zijn voor een hinde aantrekkelijker dan soortgenoten die op hoge toon om aandacht roepen. Een lage stem duidt namelijk op een goede conditie van de mannen. Onderzoekers die met hengelmicrofoons rondslopen in Phoenix Park, een groot park in Dublin, wisten het gebrul van de herten op band op te nemen. Daaruit bleek, zo is deze week te lezen in Animal Behaviour, dat er eerst hoog wordt ingezongen, om op het hoogtepunt van de bronst een zuivere bas te kunnen laten horen. Naar het einde van de paartijd toe raken de hertenbokken zo uitgeput, dat ze die lage toon niet meer volhouden en weer omhoog schieten. De paarperiode is dan ook een behoorlijke uitputtingsslag. Hertenbokken verliezen gemiddeld 26 procent van hun gewicht: geen tijd om te eten, en wel veel vermoeiende gevechten met concurrenten die naar hetzelfde vrouwtje dingen.

De dodelijke beet van de komodovaraan is ook giftig

Het was al geen lieverdje, maar nu blijkt hij nog dodelijker dan gedacht. De komodovaraan is met zijn lengte van ruim drie meter en zijn gewicht van soms meer dan honderd kilo de grootste hagedis op aarde. En een geduchte rover. Hij staat erom bekend dat hij zijn prooien een stevige knauw verkoopt en dan laat liggen. Bacteriën in zijn vuile bek zouden het slachtoffer in een shock brengen, zodat de varaan na een tijdje slechts hoefde terug te keren om de definitieve doodsbeet toe te dienen.

Niet waar, concluderen Australische biologen deze week in de PNAS. De varaan heeft gif in zijn speekselklieren zitten. Dat bevat middelen die de bloedvaten verwijden en de stolling van het bloed tegengaan. Daardoor bloeden ook grote prooidieren in rap tempo dood.