Verwijt van de ’dubbele moraal’ is grote onzin

De uitspraken van Ali Eddaoudi maken hem ongeschikt voor zijn functie.

Van verschillende kanten wordt de VVD aangevallen op een “dubbele moraal” inzake de vrijheid van meningsuiting. Het was te verwachten dat aanhangers van Ali Eddaoudi het argument van de ’dubbele moraal’ deze argumentatie in stelling zouden brengen. Maar het argument slaat de plank volledig mis. Eddaoudi kan als columnist de gewraakte uitspraken natuurlijk doen. Hoezeer de VVD het er ook mee oneens is. Ook staat de aanstelling van moslims als geestelijk verzorger binnen de krijgsmacht wat mij betreft niet ter discussie. Net zoals voor geestelijk verzorgers met een andere religieuze achtergrond moet er binnen de krijgsmacht ook ruimte zijn voor geestelijk verzorgers met een moslimachtergrond. Daar gaat het dus allemaal niet om.

Waar het wél om gaat is de geloofwaardigheid van iemand die binnen Defensie op een invloedrijke positie als vertrouwenspersoon wordt benoemd, die in de meest geprofileerde termen de confrontatie met Defensie heeft gezocht. Niet het vrije woord, maar de relatie werkgever- werknemer staat ter discussie. Niet Berufsverbote, maar de vraag in hoeverre iemand geloofwaardig in een bepaalde functie kan functioneren staat centraal.

Terwijl de krijgsmacht bezig is met de uiterst moeilijke en politiek gevoelige missie in Afghanistan, zegt Eddaoudi dat de missie ’niet meer is dan een ordinaire poging om de mensen in eigen land te terroriseren en de eigen normen en waarden op te leggen’. Wat zou zo iemand zeggen tegen een soldaat die met geestelijke problemen terugkomt van een missie in Afghanistan? Hij voegt er aan toe dat hij ’als moslim niet begrijpt dat het Westen niet inziet dat de radicalisering onder de islamitische wereld nog nooit zo is toegenomen als de afgelopen jaren’. Ergo: de radicalisering van sommige moslims is de schuld van het Westen zélf!

Alsof het christenen of ’ongelovigen’ zijn die de Twin Towers in vlogen, de bommen in Madrid en London plaatsten en terroristische trainingskampen hadden in Afghanistan. Maar in zijn wereldbeeld is alles omgekeerd. „Mijn opvatting dat christenen nog altijd met de islam in oorlog zijn, wordt nagenoeg met de dag bevestigd. Ik geloof dan ook steeds minder in hechte broederschap tussen christenen en moslims. We kunnen elkaar hooguit tolereren”. Daarom jagen de premier en zijn mensen als ’dolle kruisvaarders op moslims’. Mooi voorbeeld van de ultieme slachtofferrol.

Van mij mag hij dat allemaal vinden. Hoe verwerpelijk ook. Dát is vrijheid van meningsuiting. Maar moet uitgerekend iemand die zúlke oorlogszuchtige taal uitslaat een vertrouwenspositie binnen Defensie gaan bekleden? Wat heeft hij daar eigenlijk te zoeken? Wie zegt ons dat hij deze opvattingen niet ook ’in vertrouwen’ deelt met de mensen die straks zijn spirituele begeleiding en advies zoeken? Dat hij inmiddels afstand heeft genomen van deze uitspraken is totaal ongeloofwaardig. Ik moet de eerste nog tegenkomen die in een sollicitatiegesprek zijn wereldbeeld totaal herziet.

Bovendien: het inroepen van de vrijheid van meningsuiting ter verdediging van iemand die na de Deense cartoons “voor het eerst trots was op de Arabische wereld” is grotesk. “Eindelijk een statement, eindelijk tonen ze zich als verdedigers van de religieuze (!) beschaving”. Hier wordt in naam van Arabische religieuze dictaturen waar de vrijheid van meningsuiting eenvoudig niet bestaat, het recht op het vrije woord in het westen totaal vertrapt. De felle reacties uit de Arabische wereld worden verheerlijkt nota bene op een moment dat Nederlandse militairen in Afghanistan al operationeel waren en dus extra gevaar liepen.

Tenslotte: moet de Kamer zich met iedere benoeming binnen de overheid bemoeien? Nee, alsjeblieft niet. Maar als er grove fouten worden gemaakt wél. De minister blijft uiteindelijk verantwoordelijk. Het is de controlerende taak van de volksvertegenwoordiging een minister ter verantwoording te roepen wanneer zaken evident fout gaan. Zoals hier. En dat is hier het geval. De politieke uitspraken van de imam zijn geen sinecure. Zeker niet als het gaat om een belangrijke vertrouwenspositie binnen de krijgsmacht. Het is te hopen dat staatssecretaris De Vries een goede oplossing vindt. Makkelijk zal dat niet zijn.