Tegendraads? Ja. Maar hij is géén haatimam

Ik heb een goedgebekte man, betrokken bij de samenleving. Hij wilde legerimam worden. Maar hij vergat dat een moslim beter niet scherp kan zijn.

Onvoorstelbaar. Dit was toch Nederland? Het land van de vrijheid, waar alles kan, het land dat zo prat gaat op tolerantie? En vooral de mond zo vol heeft van de vrijheid van meningsuiting? Is de tijd dan aangebroken dat de mond misschien zo vol zit dat er als gevolg niet meer gesproken kan worden?

Mijn naam is Rabi’a en sinds woensdag weet ik dat ik getrouwd ben met ’een radicale imam’, een ’haatimam’. De 14 jaar daarvoor was ik in de veronderstelling dat ik een lieve, goedgebekte man had, die hart had voor wat er om hem heen gebeurde, die zich betrokken voelde bij de maatschappij en die dat op verschillende wijzen probeerde uit te dragen. Enerzijds door zich in te zetten voor de Nederlandse samenleving in de vorm van politieke betrokkenheid, door discussies aan te gaan die veroorzaakt werden door zowel onaangepaste Marokkaanse ventjes, maar ook door mensen die zich door ongenuanceerde onderbuikgevoelens laten leiden. Anderzijds door op actualiteiten te reageren.

Zijn stukken stonden in landelijke kranten, ook in Trouw. Zijn manier van schrijven was altijd ongrijpbaar; hij leek niet te peilen. Moslims verweten hem vaak dat hij te weinig voor de islam uitkwam en de rest van Nederland dat hij ’de hand beet die hem voedde’.

Maar ik weet hoe hij echt is. Hoe boos hij zich kan maken om onrecht, vooral daar waar hij zich door zijn afkomst geraakt voelt. Zo heeft hij in de gevangenis waar hij 9 jaar als geestelijk verzorger werkte –want een imam is hij helemaal niet, dat stempel wordt hem tegen wil en dank opgeplakt– de gedetineerden soms keihard aangepakt op hun dubbele moraal en op hun criminele gedrag. Maar ook de Nederlandse dubbele moraal moest eraan geloven, want hem was al jaren bekend dat je als moslim toch niet zoveel kan zeggen als menig andere Nederlander. Daar streed hij tegen en dat gaat hem nu de kop kosten.

Als columnist nam hij de vrijheid de discussie op scherp te stellen, om de randjes op te zoeken. Want hoewel hij droomt van wereldvrede, wist hij ook dat dat soms strijd kost, een strijd met woorden. Andere columnisten in Nederland hebben wel ergere dingen gezegd dan hij, maar hun artikelen zijn ’scherp, tegendraads, of ongenuanceerd’. Die van hem ’extremistisch, fundamentalistisch, radicaal’. Zoek de verschillen.

Sinds begin dit jaar was hij toe aan een fijne baan met verantwoordelijkheden. Het leger bood hem deze kans. En ja, hij heeft even getwijfeld of dit instituut wel bij hem paste, juist ook omdat hij zich in het verleden er wel eens tegen af gezet had, maar hij wilde de kar trekken en op zijn eigen wijze in de voetsporen treden van de vele aalmoezeniers, rabbijnen, raadslieden en pandits die hem voor gingen. Hij zegde zijn banen op een school en in twee ziekenhuizen op en begon aan een interne training aan de KMA in Breda. Door de lessen en bivaks waarbij de speccers dagen in de kou buiten sliepen, kreeg hij respect voor de soldaten die dit dag in, dag uit doen. Zijn visie op uitzending veranderde doordat hij er nu met een andere bril naar keek en de jongens en meisjes sprak die met de beste intenties hieraan begonnen. En soms, helaas, hierbij het leven lieten.

Donderdag had hij zijn baret in ontvangst zullen nemen. Ik had al een mooie taart besteld. En toen ineens barstte de bom. Er werd anderhalf uur over hem vergaderd in de Tweede Kamer, de staatssecretaris was in verlegenheid gebracht en de mediamolen kwam op gang. Ineens bleek alles wat al lang bekend was en uitgebreid onderzocht en besproken door de MIVD, een reden om hem het predikaat ‘haatimam’ te geven, een smet op het blazoen van defensie. Weg met die man, was de conclusie.

Maar daarin vergissen ze zich.

Mijn man heeft het recht zijn kant van het verhaal te vertellen, die minder zwart-wit is dan nu wordt aangenomen door alle papegaaien in het land. Als hij dat zelf niet kan en mag, dan doe ik het. Zijn vrouw met wie hij vele discussies heeft gevoerd, met wie hij soms behoorlijk van mening verschilt, die alle columns van zijn hand heeft gelezen en beoordeeld, die hem altijd heeft gesteund en hem heeft gestimuleerd zijn capaciteiten uit te buiten. Zijn vrouw, ik dus, de vrouw van de radicale imam. Nee, de vrouw van de beste moslim geestelijk verzorger die Nederland ooit zal kennen.