Ligt Nico onder het puin of is hij gered?

In het historische centrum van L’Aquila is geen enkele straat gespaard gebleven. Bijna iedereen wil weg, uit angst voor naschokken.

Pauline Valkenet

Waarschijnlijk ligt haar zoon hier onder de puinhoop. Maar hopelijk zit ze voor niets bij deze berg beton hartverscheurend te huilen en wordt 'haar Nico' ergens in een ziekenhuis behandeld.

Haar gehuil gaat door merg en been, daar op het steen. Hier stonden twee hoge studentenflats, woonden zo'n honderd studenten. Het is onvoorstelbaar wat er van die grote gebouwen over is gebleven, na deze rampzalige nacht.

De zwaarst getroffen straten in L'Aquila zijn rond het middaguur, acht uur na de beving, versperd. Het rampgebied is een no-go-area. Toch heeft deze wanhopige moeder haar weg naar de flat van Nico weten te vinden. Ze wacht hier met haar man op nieuws. Tot haar zoon is gevonden. Hier, onder het steen. Of ergens veilig, in een ziekenhuis.

Ze is niet de enige die aan de aandacht van de agenten is ontsnapt en tussen de puinhopen ijsbeert. „Ik woon in een stadje verderop”, zegt een jongen. „Ik ben vanochtend meteen in de auto gestapt om de mensen hier te komen helpen. Ik heb al heel wat inwoners een lift gegeven naar familie of vrienden in de omgeving.”

TV-zenders tonen beelden van burgers die gehuld in dekens en met koffers in hun handen de stad verlaten. Uit angst voor naschokken en het instorten van beschadigde gebouwen. Hier in L'Aquila lijkt geen huis onbeschadigd. Circa 70.000 mensen in het getroffen gebied zouden dakloos zijn geraakt.

Reddingswerkers met speurhonden zoeken in het puin van een aantal huizen naar overlevenden. Graafmachines zijn ingezet, maar er lopen ook hulpverleners met scheppen. Op zoek naar overlevenden. Of anders slachtoffers.

Journalisten zijn op zoek naar een verhaal, cameraploegen verdringen zich. Iedereen die aan het werk is, werkt. Maar al die anderen lopen er vandaag bedroefd, verdwaasd bij. Waar moeten ze heen? Wat moeten ze doen? En, soms lijkt niet alles te zijn doorgedrongen: wat voor afschuwelijks is er gebeurd?

Maria D’Andrea (82) is vastbesloten te blijven. „Geen sprake van dat ik vertrek”, zegt ze. „Mijn huis heeft geen schade, het is gebouwd door mijn broer die architect is en anti-beving materiaal heeft gebruikt. Alles heeft het gehouden, ook al waren het vreselijke schokken.”

Maar, zo geeft ook Maria toe, ’vannacht zal ik geen oog dicht doen’. Caféhoudster Cristina is ’doodsbenauwd’ dat het vannacht weer begint. Ze was open vandaag, ’om mensen te zien en niet thuis te blijven’, maar koffie schenken kan ze niet omdat er geen stromend water is en er snel geen fles mineraalwater meer te vinden was.

Zeven kilometer verderop in het dorpje Paganica is het centrum wel hermetisch afgesloten. Hier leefden de 7000 inwoners geheel volgens de traditie nog rondom de kerk. Maar 'la chiesa di Santa Maria Assunta' is vannacht volledig weggevaagd.

„Hier staan alleen maar oude huisjes. En die staan stuk voor stuk op instorten”, zegt een politieagent. „Het is te gevaarlijk. U mag er niet in.”

Buiten het dorpje is snel een tentenkamp opgezet.

Er wordt gekookt. Maar vandaag niet met de doorgaans daarbij horende herrie en eindeloze discussies over de receptuur tussen de kok en de assistenten. Het is onwezenlijk stil in dit tentendorpje, waar mensen elkaar opzoeken, maar iedereen moederziel alleen zich zorgen maakt, bang is en het eigen verdriet verwerkt.