Een Iraanse Michelle Obama?

weblog Met nog maar korte tijd te gaan tot de presidentsverkiezingen op 12 juni, stijgt de verkiezingskoorts in Iran met de dag. Het kan nog wel eens spannend worden.

De twee meest kansrijke kandidaten zijn de huidige president Mahmoed Ahmadinejad en Mir-Hoessein Mousavi, een hervormingsgezinde politicus, schilder en architect, die het Iraanse volk onder andere meer vrijheden, een betere economie en een goede band met het Westen belooft. Mousavi was tijdens de Iran-Irakoorlog (1980-1988) minister-president van Iran en heeft volgens velen toen een uitstekend economisch beleid gevoerd.

In gesprekken met mensen van allerlei slag, is me de afgelopen weken iets opgevallen: naarmate de tijd vordert, lijkt het wel of steeds meer mensen toch van plan zijn om te gaan stemmen en veel van hen op Mousavi. Als teken van steun aan Mousavi zie je ook steeds meer groen - zijn campagnekleur - op straat opduiken. Vooral groene lintjes aan auto-antennes vormen deze dagen een normaal fenomeen in het Iraanse straatbeeld. Met andere woorden: Mousavi’s populariteit groeit.

Dat wordt ook gestaafd door opiniepeilingen, onlangs gehouden in tien grote steden in Iran. Volgens deze peilingen zou Ahmadinejad 34 procent van de stemmen krijgen en Mousavi liefst 38 procent. Eenzelfde uitkomst liet een peiling op de Iraanse staatstelevisie zien.

Dat zit de conservatieve autoriteiten klaarblijkelijk niet lekker, want zij probeerden een stokje in Mousavi’s wielen te steken: wie eerder deze week in Iran op internet Facebook wilde bezoeken, kreeg onverbiddelijk de mededeling access denied. Surfen naar Mousavi's goedbezochte persoonlijke site kon dus ook niet meer. Inmiddels is de toegang weer hersteld.

Mousavi heeft hoe dan ook meer ijzers in het vuur, en één daarvan is zijn vrouw Zahra Rahnavard. Deze professor aan een kunstacademie in Teheran voert samen met haar man campagne, of zelfs in haar eentje als haar man toevallig ergens anders is. Ze spreekt haar Iraanse seksegenoten toe over hun rechten en vrijheden en zegt dat haar man zal proberen de rechtsongelijkheid voor vrouwen zo veel mogelijk op te heffen.

Het is voor het eerst in de Iraanse geschiedenis dat een vrouw van een presidentskandidaat zo'n prominente rol speelt. Ze wordt inmiddels al liefkozend als een Iraanse Michelle Obama aangeduid. Nu is het afwachten hoeveel (vrouwelijke) stemmen ze straks binnensleept voor Mousavi.

Want de opiniepeilingen ten spijt, de aanhang van Ahmadinejad moet niet onderschat worden. Juist buiten de grote steden zijn er enorm veel Ahmadinejad-supporters. ‘Mousavi is voor de rijken, Ahmadinejad voor de armen’ roepen ze. De kritiek van de hervormingsgezinden dat Ahmadinejads economische en internationale beleid totaal heeft gefaald, wordt door veel van deze mensen luchtig aan de kant geschoven.

Zo komt er, nadat ik interviews heb afgenomen met wat mannen in een moskee, een oude man hinkend achter me aan. "U bent journalist? Ik moet echt even wat kwijt", zegt hij met een krakende stem maar felle blik in zijn ogen. "Weet u, Ahmadinejad heeft de afgelopen vier jaar een fundering gelegd. Nu moet hij ook de kans krijgen het gebouw erop te bouwen. De mensen willen alles maar snel, snel, snel."

Even zwijgt hij om zijn gedachten te focussen op een nieuwe beeldspraak. Dan vervolgt hij zijn betoog, zijn armen wijd gespreid in de lucht. "Onze president heeft bomen geplant en de mensen moeten even geduld hebben totdat er bloesems aan de takken zullen verschijnen. Maar dat die bloesems zullen gaan bloeien, daar twijfel ik niet aan."