Valse tegenstelling tussen economie en klimaat

weblog Afgelopen donderdag bespraken de Europese ministers van Concurrentievermogen de malaise in de auto-industrie. Maria van der Hoeven en haar collega’s besloten dat "extra lasten voor de industrie voorkomen moeten worden".

Geen extra lasten, dat is eurocratenjargon voor geen nieuwe milieuregels. De Europese Groene Partij sprak meteen haar verontrusting uit. Wederom voelde ik mij goed thuis bij de grote groene familie. Wij zijn de enigen in Europa die niet buigen voor de autolobby.

Er is alle reden voor boosheid over de struisvogelpolitiek van de Europese ministers. Een Europese Unie die de vergroening van de auto-industrie voor zich uit schuift bewijst noch de belastingbetalers, noch de industrie zelf een dienst. Er gaan miljarden overheidsgeld naar noodlijdende autofabrikanten, afgelopen week weer naar Opel. Het minste wat burgers mogen verwachten is dat ze daar ook betere auto’s voor terugkrijgen. Zuiniger voertuigen, liefst elektrisch. Dat is nodig om ons klimaat te redden. Zonder strenge maatregelen blijft de uitstoot van broeikasgassen door het autoverkeer maar doorgroeien.

Zonder strenge maatregelen ligt de auto-industrie over een paar jaar weer aan het subsidie-infuus. Er is alleen een gezonde toekomst voor autofabrikanten die snel werk gaan maken van groene innovatie. We stevenen af op een nieuwe periode van olieschaarste. Hoge brandstofprijzen plus de zorg om het klimaat zullen steeds meer autorijders doen kiezen voor zuinige voertuigen. Scherpere Europese uitstootnormen voor auto’s moeten ervoor zorgen dat ook autofabrikanten die verstandige keuze maken. Anders is het gedaan met hun ‘concurrentievermogen’.

Van alle kanten wordt gepleit voor een Green Deal, een gelijktijdige aanpak van de economische crisis en de klimaatcrisis. Het is het speerpunt van de verkiezingscampagne die GroenLinks en de andere groene partijen in Europa samen voeren. Maar de zittende regeringen in Europa blijven er doof voor. Ze steken meer geld in asfalt en autofabrieken dan in duurzame energie, openbaar vervoer en groene innovatie. Ze subsidiëren de economie van gisteren, in plaats van die van morgen. En dat ook nog eens zonder enige onderlinge afstemming.

Over drie weken treffen Balkenende en zijn collega-regeringsleiders elkaar op een eurotop. Ik zou willen dat zij eens serieus spraken over het doel van al hun steunpakketten. Gaat het er alleen om de economie weer op gang te brengen en banen te redden? Of willen we ook een betere economie, met duurzamere werkgelegenheid? Willen we een aandeel in de groeimarkt van de toekomst, die voor groene technologie?

Als het de regeringsleiders moeite kost om de toekomst scherp te zien, laat ze dan Paul Krugman uitnodigen, de laatste Nobelprijswinnaar voor Economie. Die stelt dat strengere regels voor de uitstoot van vervuilende stoffen dé manier zijn om bedrijven zover te krijgen dat ze weer gaan investeren. Klimaatpolitiek en economisch herstel bijten elkaar niet, onderstreept Krugman. Ze moeten hand in hand gaan.

Zolang uit de Europese crisismaatregelen niet duidelijk blijkt hoe we de economie van de toekomst inrichten, blijven bedrijven, bankiers en investeerders in onzekerheid verkeren. Zonder Green Deal duurt de crisis onnodig lang.