Pinguïnpoep verraadt plaats broedkolonies

Als keizerpinguïns acht maanden met elkaar op een kluitje staan, moet de wc om de hoek uitgroeien tot een immense drollenverzameling. Die blijkt goed van pas te komen, om de gang van de pinguïns per satelliet te volgen. Het oog uit de ruimte kan de dieren zelf niet onderscheiden, maar ziet de roodbruine veeg op het ijs wel.

Het achtergelaten bewijs werd ontdekt toen onderzoekers via de satelliet hun bases op Antarctica in kaart brachten. Eenmaal door de poep op het spoor gezet, konden zij 38 kolonies terugvinden op de beelden van zo’n 90 procent van de Antarctische kust. Tien daarvan waren nog onbekend, en zes van die stoeten bleken onlangs een eind te zijn verhuisd. Biologen hopen nu op basis van deze openbare toiletten meer zicht te krijgen op het aantal keizerpinguïns, en op hun reactie op de veranderende omstandigheden.

Tv onthoudt je kind bijna duizend woorden per uur

De televisie minimaliseert de conversatie in huis. Niet voor niks wordt de buis geassocieerd met taalachterstand bij kinderen, en dat verband is nu cijfermatig bevestigd. Met elk uur tv beroof je je kind van gemiddeld 770 woorden die je zelf binnensmonds houdt. En natuurlijk komt er navenant minder gebrabbel jouw kant op.

Opvoedkundigen onderzochten dat bij 329 kinderen van twee maanden tot vier jaar oud die op variërende dagen opnameapparatuur meedroegen. Die registreerde twee jaar lang het praatverkeer tussen ouder en kind. Dat de buis monden snoert, is duidelijk, de mate waarin niet. Dit resultaat baart zorgen: taalachterstand wordt mede in verband gebracht met aandachtsproblemen, mogelijk omdat taalontwikkeling essentieel is voor de groei van het brein. Als de tv hier echt in de weg zit, weet dan dat het ding bij een derde van de Amerikaanse gezinnen de hele dag aan staat. Hoe kunnen, schrijven de onderzoekers, leveranciers van kinder-dvd’s nog beweren dat hun product de interactie tussen ouder en kind bevordert?

Bacteriën dienen als lamp en extra oog voor inktvis

Een inktvisje uit de wateren rond Hawaï rekruteert bacteriën voor een lichtgevend orgaan waarmee het dier zijn belagers om de tuin leidt. Maar dat niet alleen: diezelfde bacteriën blijken ook een beetje rond te kijken voor hun gastheer. De biologen melden dit in het vakblad PNAS en vragen zich af of dit samenspel uniek is voor de inktvis.

De inktvis slurpt kort na zijn geboorte bacteriën op die vanuit een holte aan de onderkant licht gaan uitzenden. Rovers op de bodem zien de ’waterheldere’ inktvis daardoor niet meer. Dat de bacteriën ook kijken, is merkwaardig, want de inktvis heeft zelf grote ogen. Mogelijk is die vaardigheid noodzakelijk voor de bacteriën: zo kunnen zij het licht van buiten vergelijken met wat ze zelf moeten uitzenden om de baas deugdelijk te camoufleren. Wie zich over de hulp van bacteriën verbaast, moet beseffen dat bijna al onze orgaansystemen ook steunen op zulke micromanschappen.