Er schuilt toch een rekenaar in het paard

Paarden kunnen tellen. Dat wisten we van Slimme Hans, het wonderdier dat rond 1900 furore maakte door met slagen van de hoef de uitkomst van een som aan te geven. Hij viel door de mand, hij reageerde louter op subtiele aanwijzingen van de baas. Maar Hans neemt nu postuum revanche, met het tellen van appels.

Psychologen stopten goed zichtbaar voor de dieren appels in twee ondoorzichtige emmers. Daarna moesten de proefpaarden met de snuit aangeven uit welke emmer ze wensten te eten, terwijl ze de inhoud ervan dus niet meer konden zien. En? De paarden waren niet gek, ze verkozen de emmer met twee appels boven die van één, en namen liever een emmer met drie in plaats van twee. Ook gaven ze meer om twee appels dan om één die twee keer zo groot was. Blijkbaar blijven kleine aantallen even in het werkgeheugen hangen en kunnen ze vergelijken. Maar de keuze tussen vier en zes appels bleek te lastig.

Papegaai swingt mee op het ritme van Backstreet Boys

De kaketoe got rhythm: de vogel beweegt de kop, tokkelt met de poten en wiegt met het lijf op de tonen van ’Everybody’ van de Backstreet Boys. We dachten dat ritmegevoel aan homo sapiens was voorbehouden, maar papegaaien dansen mee. Dat is opzienbarend, schrijven biologen in Current Biology, want aan apen gaat ritmiek voorbij, net als aan hond en kat.

Kaketoe Snowball bleef in de pas als de muziek versnelde of vertraagde. Hij swingt niet als enige. De biologen stroopten internet af op filmpjes van dansende dieren. Ze vonden alleen ware ritmiek bij beesten die uitblinken in het vocaal imiteren, zoals veertien papegaaiensoorten. Ritmegevoel is verankerd in de neurale bedrading die zorgt voor dit vocale leerproces, denken de biologen. Die vaardigheid vereist dat gehoor en beweging nauw samenwerken. Dat zit bij ons wel goed, bij papegaaien eveneens, en misschien ook bij dolfijnen en vinpotigen als de walrus.

Oxytocine helpt partners vredig door precair gesprek

Moet je met je partner een heikele discussie aangaan: neem een snuifje oxytocine. Dit hormoon zorgt voor een harmonieuze confrontatie. Dat stelden Zwitserse psychiaters vast bij geliefden die in het lab een zwaarweergesprek voerden en vooraf een spray kregen met het hormoon of met een nepmiddel.

Eerder was aangetoond dat zo’n oxytocinespray je minder argwanend maakt. Nu kozen 47 stellen een onderwerp uit –geld, opvoeding– waar ze vaak heibel over hadden, en spraken daar tien minuten over. Naderhand werd in hun speeksel de concentratie stresshormonen gemeten. En psychologen beoordeelden op video’s hun gedrag. Met het echte hormoon bejegenden partners elkaar vriendelijker en hadden ze na afloop minder stress. Maar de onderzoekers durven hun middel in het vakblad Biological Psychiatry nog niet aan te prijzen als vredesspray voor thuis.