‘De Nalatenschap’: Bromet op zijn best

opinie We maken het bijna allemaal wel een keer mee, het leeghalen van het huis van een overleden familielid. En dat houdt wat. In het huis van een dode komt vaak heel wat tot leven, zoals u weet. En dan bedoelen we niet alleen het behang of die nog niet geleegde vuilnisemmer.

Het zijn meer de hebzuchtige trekjes van die ene tante. Of het organisatietalent van die andere oom. En wat te zeggen van de dode zelf. Die komt in zekere zin tijdens het ruimen van zijn huis ook tot leven. Bij sommige families leeft een dode op zo’n moment meer dan ie ooit in zijn levende leven levend is geweest.

Eigenlijk zit alles erin, in zo’n uitgestorven woning. Een lach, een traan, opluchting, herinneringen, dood en dus ook leven. Je zou er een televisieserie van kunnen maken.

En jawel, Frans Bromet deed het. Wie ook anders. Als er iemand op de wereld lijkt gezet om dergelijke gebeurtenissen te registreren - en zodra het even kan enigszins een zekere kant op te sturen - dan is het Frans Bromet.

Waar of niet?

Maandag zond de NCRV de laatste aflevering uit van de serie ‘De Nalatenschap’ bij Dokument. Een langlopend project voor de filmer en zijn dochters uit Ilpendam, want de eerste van de in totaal negen afleveringen werd al in januari 2005 vertoond. Helaas is het nu voorbij. Want ‘De Nalatenschap’ was weer eens van een ouderwets niveau. Dat betekent: Frans Bromet op zijn best.

De slotaflevering speelde zich af in het vervallen en rommelige huis van de overleden kunstenaar Henk Fortuin uit Maassluis. Hij was 90 jaar geworden en leefde, zoals dat heet en ook een beetje hoort bij kunstenaars, een teruggetrokken bestaan.

Maar nu, na zijn dood, was het een drukte van belang in dat huisje. Familie, vrienden en andere belanghebbenden moesten alles uitzoeken, en er lag nogal wat aan schilderijen, tekeningen en krantenknipsels. ,,Je kan beter een container huren en dan, hupsakee, alles erin flikkeren gewoon,” opperde iemand nog.

Veel kon inderdaad weg, maar Fortuin liet wel degelijk waardevol werk achter. Een enorme collectie schilderijen. Eén daarvan - een prent met een koe erop - ging naar een vriendin van hem. De rest ging naar het plaatselijke museum.

Die vriendin (‘een’ vriendin, want zijn geaardheid was een mysterie voor de nabestaanden) bleek trouwens iets te weten van de kunstenaar dat de familie niet wist. Of niet wilde weten. Dat was dat Fortuin graag naakt liep.

Ze vertelde dat eerst aan Bromet en Bromet was vervolgens niet te beroerd om het grote nieuws aan te familie voor te leggen. Dat is soms wel een beetje flauw, dat de filmmaker over zoiets dan altijd zo lang door gaat. Naakt en schilders, dat hoort bij elkaar.

Maar evengoed zuigen, natuurlijk: ,,Hij had wel een fascinatie voor naakt, hè?”

Ja, maar ook gij, meneer Bromet.