De schuld van de aalscholver

Plotseling regende het aalscholvers in de kranten. Van tijd tot tijd krijgt de aalscholver de zwartepiet van vissend Nederland. Ik dacht dat de laatste aalscholverhausse al voorbij was, maar het oude nieuws vulde nieuwe artikelen.

Vissers eisen bestrijding van aalscholvers, omdat die vogels vis eten. Verdrinkt een aalscholver in het net? Net goed! De vissers willen de vis zelf. Er zijn vissers die van visserij leven en er zijn vissers die voor hun lol vissen. Beroepsvissers zijn tegen beperking van hun vangst en daarmee tegen de redding van hun broodwinning. Sportvissers halen het sufferdje met een grote snoek of andere trofee. In Nederland zijn ze verenigd in een federatie die oog heeft voor behoud van de visstand. In het buitenland zijn rivieren waar sportvissers zalm of forel hebben uitgeroeid. Beroepsvissers hebben nog meer vissoorten tot de rand van uitsterven gedreven. Nu is de paling kwijnende en in het nieuws. Vissers hebben een marginale sector, maar wel een eigen minister. Die wil de visserij op paling een maand verbieden. Een maand om te herstellen van jarenlange overbevissing en daarna weer overbevissen. Toch vinden op de PvdD en GroenLinks na alle partijen die ene maand een te strenge maatregel. Vissers kunnen uitstekend lobbyen. De paling wordt met goedkeuring van de Tweede Kamer uitgeroeid. Daarna krijgen de uitgeviste vissers overheidssteun en aalscholvers de schuld.

Aalscholvers scholven geen alen meer, want waar zouden ze die vinden? Ze eten de vis die ze te pakken krijgen. Onderzoeker Mennobart van Eerden van Rijkswaterstaat vond in aalscholverbraakballen geen paling, maar pos, pos en nog eens pos. Desondanks floreert pos, want vissers vissen niet op pos.