Fietspad

opinie Op zondagmiddag treffen ze elkaar in de speeltuin: vriendjes van vroeger. Drie jaar geleden vielen ze op de kleuterschool als een blok voor elkaar. Ook al beweerde juf dat kinderen van die leeftijd helemaal niet tot diepe vriendschappen in staat zijn, wij ouders zagen iets anders.

Onze school telt zes kleuterklassen. De lokalen zijn verdeeld over twee gebouwen, die ieder aan één kant van een fietspad liggen. Kleuters uit het ene gebouw kennen de kleuters uit het andere gebouw niet, ze spelen op verschillende pleinen.

Onze school telt twee groepen 3. Daarvoor worden de oudste kleuters bij elkaar geharkt. Wij, moeders die door de vriendschap van de jongens als vanzelfsprekend tot elkaar werden veroordeeld, gingen ervan uit dat er een klasje van de kleuters uit het ene gebouw werd gemaakt, en een klasje met de kleuters uit het andere gebouw – die kinderen kenden elkaar immers.

Ooit, in de zoektocht naar de juiste school voor onze kinderen, raakten man en ik in gesprek met een directeur. Hij bond ons op het hart echtscheidingen, verhuizingen, doodziek worden en andere ontwrichtende bezigheden absoluut achterwege te laten als je kind in groep 3 zit. Als er al van school of klas veranderd moest worden, dan zeker een half jaar voor aanvang van deze cruciale groep. Laat hun veilige omgeving intact, bepleitte directeur hartstochtelijk, want rust was in zijn ogen van het grootste belang voor kinderen die leren lezen en schrijven. Zijn woorden bleven ons bij als warm en waar.

We belandden op een andere school. Waar de kleuterjuffen eigenhandig twee groepen 3 vormden. De lijst met criteria was eindeloos: niet te veel meisjes, niet te veel jongens, niet te veel zwart, niet te veel wit, niet te veel druk, niet te veel stil, niet te veel dom, niet te veel slim. Het fietspad, de natuurlijke scheiding, stond nergens genoteerd en speelde geen enkele rol. Gevolg: de vier vriendjes werden uit elkaar gehaald; er mocht slechts één vriendje mee naar de nieuwe klas.

We zien dat onze zonen weinig nieuwe contacten hebben gelegd. En dat ze veel tijd kwijt zijn zich te handhaven tussen meer dan twintig nieuwe kinderen.

Het komt vast goed, houden de moeders elkaar dapper voor op het bankje in de speeltuin. Op zondagmiddag spelen de gezworen kameraden samen, met de klittebanden van hun schoenen bij wijze van geheim teken kruislings gesloten. Een echte jongensclub. Daar komt geen kleuterjuf tussen.