Econoom Art Nijhuis werd violist

Hoe staat het met het arbeidsethos in Nederland? Deel 4 van een serie: econoom Art Nijhuis (31) ziet als violist interessante zakelijke kansen.

„Zoiets als André Rieu doet, daar heb ik wel bewondering voor. Niet voor die show eromheen, maar wel voor de manier waarop hij een nieuw publiek aanboorde. Hij is onafhankelijk van agentschappen of de speellijst van het Concertgebouw. Heeft zijn eigen programma, eigen distributie en trekt als violist volle voetbalstadions.

Die marktwerking in de muziek, daar ben ik ook vóór. Nieuwe doelgroepen vinden, mensen interesseren voor muziek waar ik van houd. Daar wil ik mijn geld mee verdienen. Commercialisering is niet erg als je in je eigen muziek gelooft.

Afgelopen november eindigde mijn baan als analist bij investeringsmaatschappij NPM Capital en koos ik voor de muziek. Als violist, en met mijn muziekwebsite theartofmusic.nl. Met die site creëer ik mijn eigen muzikale business. Jarenlang speel ik al op bruiloften. Mensen willen daar graag muziek horen, maar weten niet wie een goed artiest is. Ik wil nu via mijn site artiesten regelen bij muziek die klanten zelf uitzoeken.

Mijn vrienden en ouders vinden het wel spannend dat ik gestopt ben met een goedbetaalde baan in de private equity om me aan de muziek te wijden. Ik heb er slapeloze nachten van gehad, maar voor mij is het een keuze van nu of nooit. Ik heb op deze leeftijd nog weinig verantwoordelijkheden.

Mijn streven is om binnen een jaar van de muziek te leven. Ik maak me geen illusies over het inkomen: een vetpot zal het niet worden. Maar ik zie er niet tegenop om sober te leven. Bovendien, als het misgaat, kan ik altijd nog als econoom aan de slag.

Voorlopig kies ik vol overtuiging voor de muziek. Sinds mijn vader mij op zesjarige leeftijd een viool in handen gaf, is muziek altijd een belangrijk onderdeel van mijn leven geweest. Oefenen was voor mij nooit een plicht, zoals voor mijn broer en zus die het niet lang met hun instrument volhielden. Ik hield altijd al van romantische componisten als Brahms en Tsjaikovski. Net als mijn vader speelde ik als kind in het Nederlands Jeugdorkest.

Ik twijfelde na de middelbare school of ik auditie moest doen voor het conservatorium, maar ik koos toch voor een studie financiële economie. Dat interesseerde me ook. Na twee jaar merkte ik dat mijn studie vlot verliep. Ik had tijd over en bedacht dat ik het conservatorium er best bij kon doen. Na de vooropleiding in Amsterdam werd ik aangenomen in Utrecht. Ik kon gaan studeren bij Emmy Verhey.

De opleiding aan het conservatorium duurt vier jaar. Ik heb hem in één keer afgerond. Tussen de bedrijven door schreef ik nog een scriptie over de waarde-effecten van overnames van bedrijven. Ik kreeg er een mooi cijfer voor.

Het eindexamen aan het conservatorium volgde een jaar daarna. Ik wilde toen graag financieel onafhankelijk zijn, en koos voor een baan als econoom. Zo makkelijk is het niet om snel bij een orkest te komen. En via een studievriend kon ik terecht in de private equity. Ik werkte vijf jaar bij twee verschillende investeringsmaatschappijen. Elke avond speelde ik nog twee uur viool.

In mijn laatste tien maanden bij NPM Capital werkte ik nog maar voor 80 procent. Iedere ochtend studeerde ik muziek, en daarna ging ik naar kantoor. Dat was vooral fysiek te zwaar. ’s Ochtends in de vioolhouding, ’s middags verkrampt achter de computer. Ik kreeg bijna een muisarm.

Ik wist dat als ik het nu niet zou proberen in de muziek, ik altijd in de financiële sector zou blijven. Maar ik neem mijn ervaring en netwerk wel mee. Ik blijf wat commerciëler dan de gemiddelde musicus. Maar als ik op die manier een nieuw publiek kan bereiken, wat is daar dan op tegen?”