Geen antisemitisme op scholen

Een stroom haatmails, een hoop bedreigingen, vuurwerk in de brievenbus. Dat is de balans van incidenten rond Joodse Nederlanders sinds het begin van de Israëlische actie tegen Hamas. Hoe wordt er over gepraat op scholen?

In Denemarken werden twee Israëliërs doodgeschoten, in Frankrijk, Zweden, Engeland en België was er ook geweld tegen Joodse burgers of instellingen naar aanleiding van de oorlog in Gaza. „Hier blijft het gelukkig bij verbaal geweld”, zegt Elise Friedmann van Centrum Informatie en Documentatie Israël. „Over Hitler die ons helaas is vergeten. En: 'Jammer dat hij niet genoeg tijd kreeg'. Het is afschuwelijk, je wilt niet lezen wat we binnen krijgen. We gaan ze doormailen naar het meldpunt discriminatie. Maar hopelijk blijft het hierbij.”

Op scholen vinden dezer dagen niet al te veel verhitte discussies over de Gaza plaats, het gaat vooral over ijspret. Het Montessori College Oost in Amsterdam is een 'zwarte' vmbo die na rellen tijdens dodenherdenking deelnam aan een Auschwitz-reis van Cidi met als doel te laten zien waartoe rassenhaat in ultieme vorm kan leiden. Op de school van directeur Theo Jaspers zijn nu geen incidenten gemeld: „Als er antisemitische opmerkingen worden gemaakt, spelen leraren daar spontaan op in. We hebben niemand gewaarschuwd, er is geen beleid voor, we hebben er vooraf niets over afgesproken. En terecht, zo lijkt het.”

Dat is ook de ervaring van Twan Stemkens van de Amarantis Onderwijsgroep, met 55 scholen van Amersfoort tot Zaandam. „Ik heb rondgebeld naar schooldirecteuren en decanen, maar het is nergens echt onderwerp van gesprek. Niet in de lokalen, maar ook niet op het schoolplein. We blijven alert. Want als er iets als een antisemitische houding zichtbaar wordt dan moeten we het onderwerp wel meteen in de lessen bespreekbaar maken. Dat is ons beleid.”

Op katholieke basisschool Sint Jan de Doper in het Amsterdamse Slotervaart gaat de opwinding volgens directeur Jan van Aert ook ergens anders over. „De Cito-toets en de schoolkeuze. Rond Fitna waren we wel op het ergste voorbereid. Nu is de situatie compleet anders. Kinderen kwamen terug met hun vakantieverhalen, niet met de ellende in de Gaza.”