Met Dallas begon de verovering van Turkije

Europeanen debatteren over de toenemende invloed van de islam op hun continent. Maar het Westen verandert de gewone Turken. Vandaag deel 3: Leven als in Hollywoodfilms.

Het was begin jaren tachtig, toen Turken van de ene verbazing in de andere vielen. De kwade plannen van J.R. Ewing verbaasden de mensen, maar het waren vooral de relatieperikelen van Lucy en Sue Ellen die de massa’s pas echt versteld deden staan. Terwijl deze sensuele vrouwen de ene man inwisselden voor de andere, gaven Turken steeds meer blijk van hun bewondering voor de serie. Restaurants, winkels en hotels kregen de naam ’Dallas’.

Maar het bleef de afgelopen dertig jaar niet alleen bij Dallas. Een hele generatie is inmiddels opgegroeid met films uit het Westen. Er zijn tegenwoordig Turken die bij het afscheid ’take care’ zeggen, bij het ontbijt cornflakes nuttigen en in hun woonkamers met een mok koffie in de hand ijsberen. Hollywood heeft haar eigen mensen gecreëerd in Turkije.

Reyhan Dagli, 35 jaar, steekt haar bewondering voor Hollywood niet onder stoelen of banken. Ze zegt ook take care bij het afscheid, drinkt koffie uit grote bekers, maar doet wel nog steeds aan een stevig Turks ontbijt. Heeft haar slanke taille iets te maken met het lichaam van Angelina Jolie? De restauranthoudster antwoordt met zachte stem: „Ik houd zo veel van Angelina Jolie. Zo’n mooie vrouw en zo’n goed hart. Ik heb al haar films gezien. Ze kleedt zich fantastisch. Ik probeer haar op dat gebied wel na te doen af en toe. Het kost wel wat, mijn man vindt het ook niet altijd leuk dat ik veel geld uitgeef aan kleding, maar het maakt me gelukkig.”

Indianen waren meedogenloze primitieven, ook in Turkije, totdat Kevin Costner ’Dances With Wolves’ maakte. Ook in Turkije wist men niet hoe verschrikkelijk de Tweede Wereldoorlog was, totdat Steven Spielbergs ’Saving Private Ryan’ draaide. Het kwam door het liefdesverhaal tussen Kate Winslett en Leonardo Di Caprio dat de meeste Turken erachter kwamen dat in het verleden een erg groot schip was gezonken.

Het sneeuwt grote vlokken in Istanbul. Mensen staan in de rij voor tickets voor de film ’Australië’ met Nicole Kidman. Een twintiger met kort haar staat met zijn vriendin in de rij. Hij zegt over al deze aandacht voor de buitenlandse film: „Het is alsof wij Turken geen geschiedenis hebben. Amerikanen kunnen hun verleden zo goed filmen. Onze voorouders hebben ook zoveel geleden in oorlogen. Maar omdat onze filmmakers geen goede films kunnen produceren, weten Turken meer over de oorlogen van de Amerikanen dan die van hun eigen volk.”

De bioscopen in de Turkse steden worden gedomineerd door Hollywoodsterren en niet door hun Turkse collega’s. De Turkse acteurs en actrices zijn verbannen naar de televisieseries. In deze series is overigens geen gebrek aan pikante liefdesverhalen, waar de vrouwen net als in Dallas van de ene in de andere relatie rollen. Ze kleden zich als Hollywoodsterren en wanen zich in de wolkenkrabbers van Los Angeles.

De Turkse producenten doen hun best, maar ze komen niet in de buurt van het succes van Amerikaanse series als ’Lost’ en ’Prison Break’. „Ik zou mijn leven zo willen inruilen voor een leven op het Lost-eiland”, zegt Baris Hacisalihoglu, ook een twintiger. Hij is bodyguard van een vermogende zakenman. Hij zegt: „Zelfs de viezigheid van het eiland daar lijkt me beter dan de schone straten hier. Ik zou zo veel over hebben om bij Kate te mogen zijn. Zou er in heel Turkije een meisje zijn dat zo moedig en vrij van geest is als zij?”

Eigenlijk is de invloed van Hollywood volgens Baris nog steeds niet sterk genoeg. Hij zegt: „Turkse meisjes gaan niet bij de eerste date naar bed. Ook niet bij de tweede of de derde. Helaas.”