Kievitseieren zoeken gaat vanzelf teloor

Afgelopen zondag 8 maart is het eerste kievitsei gevonden. Reijer Manten uit Eemnes vond het ei in de Eempolders. ’s Middags volgde een tweede ei in Friesland.

Vorig jaar was de eerste vondst vijf dagen eerder: dat was het eerste ei ooit. In de twintigste eeuw hebben kieviten hun leg met een twee weken vervroegd, wat dankzij het eieren zoeken is geboekstaafd. De vogels moeten de vroegere lente, maar vooral de steeds eerdere maaidatum bijbenen.

Waarschijnlijk hebben ze daarin geen keus. Een kievit met aangeboren neiging tot vroeg broeden heeft kans dat zijn kuikens groot zijn voor de eerste maaimachines ze pureren. Die kuikens erven die neiging – mooi voorbeeld van evolutie. Eierzoekers gaan ook steeds vroeger op pad, maar dat is wel hun eigen keus.

Als we geen kievitseieren mogen rapen, beschermen we de nesten niet meer, dreigen eieren zoekende veehouders soms. Eieren zoeken kan net als vissen en jagen de belangstelling van kinderen voor de natuur opwekken.

Ik denk alleen niet dat het de enige manier is hun belangstelling op te wekken. Hutten bouwen, eenden voeren en weidevogeleieren beschermen wekken die belangstelling net zo goed.

Een vogelsoort die gestaag in aantal afneemt, die al met vroege maaidata, landbouwmachines, vee, een voedselarm platteland, klimaatverandering, kraaien, honden, katten en vossen kampt, moet je niet ook nog eens een ei afpakken.

Maar deze oude hobby gaat vanzelf teloor. Nog even en we kunnen de wedstrijd houden wie het laatste kievitsei vindt. Dat moet koning W.A. dan uitblazen en afstaan aan een museum voor cultureel erfgoed. Later kunnen we in het programma ’Andere tijden’ weidevogelbeschermers horen vertellen dat eieren rapen goed was voor de natuur.