Genoeg power voor een duurzaam Nederland, bewijst Trouw top-100

Op bezoek in een milieuvriendelijke wijk in het Zweedse Malmö, zei kroonprins Willem-Alexander deze week: ’Hier hebben ze het geluk gehad dat er op het juiste moment de juiste mensen waren met visie.’

De duurzame 100 die Trouw en Llink vandaag presenteren, bewijst dat dat soort mensen ook hier volop rondloopt. De een is wat charismatischer dan de ander, weet meer, heeft meer contacten of net wat meer visie, maar de toppers hebben gemeen dat zij Nederland blijvend duurzamer maken. Ze zitten overal: in het bedrijfsleven, in de politiek, de wetenschap, de financiële wereld, de ambtenarij, de milieubeweging. Wie in de bijlage leest wat zij doen en denken, kan zomaar optimistisch worden van zoveel daadkracht en energie.

Opvallend is de positie van de minister van milieu, Jacqueline Cramer. Ze staat op nummer 35, maar alleen al vanwege haar functie had deze PvdA’ster hoger moeten eindigen – haar collega Koenders van ontwikkelingssamenwerking staat bij voorbeeld op 15. Niemand betwist Cramers kennis, ze heeft ook veel contacten, maar op daadkracht en charisma scoort ze laag.

In de huidige economische crisis – die óók een klimaat en voedselcrisis is – wordt haar stem node gemist. Waar topscoorder Herman Wijffels onmiddellijk na het uitbreken van de crisis de contouren neerzette van een nieuwe, innovatieve en groene economie, lukte het het kabinet niet een soortgelijke stevige visie naar voren te brengen. Gisteren revancheerde Cramer zich in Trouw met een inspirerend artikel waarin zij de noodzaak van heldere, groene keuzes uiteenzette. Ook maakte ze duidelijk dat wie niet wil meewerken aan de nieuwe economische orde, uiteindelijk het onderspit zal delven. Dat is kras, maar dat soort keuzes zijn nu wel noodzakelijk. En de duurzame 100 laat zien dat het voor diegenen die allang een andere weg zijn ingeslagen, echt geen armoe troef is. Je kunt er zelfs miljonair mee worden.

Ondertussen stelt uitgerekend de nummer 1, Pieter Winsemius, dat het milieuprobleem een rijkeluisprobleem is. Hij maakt inmiddels werk van de menselijke kant van duurzaamheid, want wie zoals hij het noemt ’wijf, werk noch woning’ heeft, zal het milieu doorgaans een zorg zijn. Winsemius heeft daar zonder meer gelijk in en het is terecht dat hij de milieutoppers deze boodschap voorhoudt. Maar ook Winsemius zal niet betwisten dat het geen kwestie zaak is van óf, óf maar van én, én.