’Alsof ik alleen mijn zakken zat te vullen’

Het leek zo’n goed idee: een datingservice voor mensen die hun partner verloren. Maar mannen schreven zich nauwelijks in.

Negenentwintig koppels ontstonden, voor zover ze weet. Monique Vos (48) had gehoopt meer weduwen en weduwnaars een nieuwe liefde te kunnen bezorgen. Maar in de drie jaar dat Klavertje 4 Datingservice in de lucht was, schreven zich vooral vrouwen in. Vos ging zich schuldig voelen: „Die vrouwen betaalden en ik kon haast niks voor ze doen. Ik voelde me er steeds ongemakkelijker bij. Alsof ik enkel mijn zakken zat te vullen.”

Een datingservice voor mensen met een overleden partner leek zo’n goed idee, uit Vos’ eigen leven gegrepen. In 1999 verloor ze haar man Eric door een verkeersongeluk. „We hadden geen kinderen, ik vloog ’s avonds tegen de muren omhoog. Ik kocht een computer en tikte maar wat in: dood, verlies, overlijden.” Dat leidde naar de site draaikolk.com, opgericht door de Drentse Bert wiens vrouw aan kanker was gestorven. De Draaikolk is al tien jaar een site voor lotgenoten, om elkaar te helpen het bestaan weer op te pakken.

Monique en Bert werden verliefd. Ze was verbaasd, zegt Monique, dat dat nog kon en ook blij: „Ik was te jong om alleen te blijven.” Op de Draaikolk klonken die geluiden vaker, soms lieten bezoekers verkapte contactadvertenties achter. Andere bezoekers, nog diep in de rouw, vonden dat confronterend. Monique en Bert besloten tot een afsplitsing van de Draaikolk: de datingsite Klavertje 4.

„Weduwnaars zijn er sowieso minder dan weduwes, vrouwen worden ouder”, zegt Vos op de vraag waarom het aandeel mannen achterbleef. Mannen zijn volgens haar ook schuchterder in het aanknopen van nieuwe contacten. Ze merkt het bij wandelingen die via de Draaikolk georganiseerd worden. „Dan komen er twee mannen en achttien vrouwen.”

Ze is ervan overtuigd dat iemand die zijn of haar levenspartner door de dood is kwijtgeraakt, het beste af is bij iemand die hetzelfde is overkomen. „Ik heb alleen maar positieve ervaringen. Je hoeft zoveel niet uit te leggen, je kunt foto’s laten staan, hoeft kleren niet weg te doen, je kunt een rotbui hebben en dat wordt dan begrepen. Als je huilt op een sterfdag, krijg je niet te horen: waarom huil je nou weer, je hebt mij toch?”

Nu is Monique met weduwnaar Rob uit Nijkerk. Bert, met wie ze in Ter Apel woonde, stierf ruim twee jaar geleden aan kanker. Rob ontmoette ze indirect via de nu opgeheven datingsite. „Hij stond er op, ik niet. Ik was nog niet zo ver. En ik vond ook dat ik het niet kon maken als eigenaresse van de site om er zelf op te staan. We zijn bij een wandeling van de Draaikolk aan de praat geraakt.”

Ze kreeg een boze reactie van een andere weduwe toen ze voor haar nieuwe liefde uitkwam: die kon haar nu niet meer als medelotgenoot zien. Maar weduwe blijft ze, van Eric en van Bert, benadrukt Monique Vos. Herinneringen aan beide mannen – en aan de overleden vrouw van Rob – staan overal in hun huis. „Ook al heb je een nieuwe relatie, het gemis blijft en de gevoelens van houden van ook.”