De zon is een ploert

Eindelijk, eindelijk de zon. Bijna niets mooier dan die eerste dagen van het jaar, wanneer de ellenlange winter wijkt en de zon voelbaar is op je gezicht, en precies op dat moment komt de inpepering van een dermatologische kliniek, dat één op de vier Nederlanders de komende tien jaar huidkanker krijgt, door te lange blootstelling aan zonlicht.

De leiding van de kliniek had hierover gisteren een persbijeenkomst belegd in Amsterdam, in de boardroom van de Rembrandt-toren om precies te zijn, en vanaf de 32ste verdieping hadden we een cynisch uitzicht op een zonovergoten stad.

Ik was met gemengde gevoelens naar boven gezoefd, want de aanstaande slecht nieuwsbijeenkomst verdroeg zich nauwelijks met de hormonale euforie over de ontluikende lente. Op die chique etage boven de stad viel het zonlicht rijkelijk naar binnen, over de zachtgele sofa’s en vloerbedekking, en ik zag dat de verzamelde pers hoofdzakelijk uit elegante vrouwen bestond die – zoals iemand opmerkte – ’uit de beauty hoek kwamen’. Een vrolijk en goedlachs gezelschap dat zich tijdens de bijeenkomst niet uit het veld zou laten slaan. Zelf torste ik natuurlijk de volle zwaarte mee van een te ernstig dagblad, maar de vrouwen van de beauty en lifestyle bladen weerstonden de onaangename mededelingen met verve, al gingen de getoonde beelden van korstig eczeem of van parelmoer glanzende bolletjes met adertjes erin vergezeld van ’ooh’s’ en ’aah’s’. Toen zaten we al aan een grote ovale bestuurstafel, en had medisch directeur Peter Velthuis per knopdruk de gordijnen gesloten, een handeling die aan de pr-mevrouw van de kliniek een baldadig ’nou komt de keiharde porno’ ontlokte.

Opperbeste stemming dus. En dit is wat, achter gesloten gordijnen, over ons werd uitgestort: huidkanker, nu al de meest voorkomende vorm van kanker, zal in Nederland epidemische vormen gaan aannemen. Nu zijn er jaarlijks 75.000 nieuwe gevallen van melanomen en carcinomen. Oorzaken: de vergrijzing en de babyboomers die als eerste naoorlogse generatie mochten proeven van de welvaart, van zonvakanties, van buitenleven, van zonnebanken. Van de eerste schade tot de kanker rekent men 25 jaar. Een kind dat een keer verbrandde, maakt twee maal zoveel kans om later huidkanker op te lopen. Een keer verbranden? Als kind verbrandde ik regelmatig, van insmeren was geen sprake: ja, met olijfolie, want dan werd je sneller bruin. En nu valt onze zonnecultus ook nog samen met gaten die in de ozonlaag vallen.

Men pleitte voor een grootschalige campagne om op de gevaren van de zon te wijzen, vooral op basisscholen (gewezen werd naar Australië), en met moeders als doelgroep, want die zijn ’de spil in het gezondheidsmanagement van een gezin’.

Vroeger, zei een oudere dermatoloog na afloop, zei ik op de radio al: ’Mooi bruin is dom bruin’. „Kreeg ik half Suriname over me heen.”

Hij keek naar mijn lichtgetinte gelaat. „Ik zie zonneschade bij u.”