’Kwalijk abortustaboe in Marokko’

Honderden Marokkaanse vrouwen laten zich iedere dag aborteren, in het illegale circuit. Abortus is een van de grootste taboes van Marokko.

„De hypocrisie met betrekking tot abortus in dit land is weerzinwekkend.” Professor Chafik Chraïbi, chef van de afdeling gynaecologie-verloskunde van kraamkliniek Les Orangers in Marokko, heeft zó veel ellende zien langskomen dat hij niet langer wil zwijgen. Hij richtte een stichting op die ijvert voor legalisering van abortus.

De kleine smetteloze staatskliniek in het centrum van Rabat wordt vooral bezocht door volksvrouwen in djellaba’s. In de kamer van de gynaecoloog dringen kreten door van een vrouw die in de wachtkamer even verderop wordt bevangen door weeën. Ondertussen weidt Chraïbi onverstoorbaar uit over de schrijnende gevallen die hij bijna dagelijks over de vloer krijgt.

„Abortus is een keiharde realiteit waar iedereen zijn ogen voor sluit.” Gebaseerd op cijfers van niet-gouvernementele organisaties en zijn eigen schattingen, noemt gynaecoloog Chraïbi een aantal van achthonderd vrouwen per dag, dat zich laat aborteren in het illegale circuit. „Ongeveer zeshonderd zoeken daarvoor een arts op, die het clandestien in zijn praktijk doet, met het risico op vijf jaar celstraf en onder omstandigheden die beslist niet optimaal zijn. De overige tweehonderd, die geen arts kunnen betalen, zoeken de hulp van een vroedvrouw, een kruidendokter of een tovenaar. Het stikt van dat soort lui in de medina.”

Met het resultaat van vooral de niet-medische ingrepen heeft Chraïbi regelmatig te maken: „Een vrouw die op voorspraak van een kwakzalver puur vergif had ingenomen, in de hoop dat dat een spontane abortus opwekte. Een meisje dat met hevige bloedingen kwam, omdat iemand haar baarmoedermond met een scherp, vuil voorwerp had bewerkt. Ze is een dag later gestorven. Anderen komen hier binnen met een tetanusinfectie omdat ze zelf het vruchtwatervlies met een breinaald hebben geperforeerd.”

En dan zijn er nog de ongetrouwde meisjes die hun zwangerschap niet hebben durven onderbreken. Zij baren hun kind, maar kunnen er niet mee naar huis omdat het een ’kind van de zonde’ is, waarmee ze hun familie te schande zouden maken. Chraïbi: „Deze vaak minderjarige moeders, afkomstig uit alle sociale klassen, verdwijnen uit de kliniek. Sommigen laten hun kind bij ons achter.

Anderen nemen het mee en gooien het in een vuilniscontainer. Of misschien verkopen ze het wel, want er is een levendige handel in organen. Feit is dat we niet weten wat er met die kinderen gebeurt. We kunnen ze niet volgen omdat de moeders niet te traceren zijn.”

Die hebben bij binnenkomst een valse naam opgegeven, wetend dat de kliniek een moeder die op het punt van bevallen staat, niet wegstuurt omdat ze haar identiteitsbewijs heeft ’vergeten’. „En de minderjarige moeders die de kliniek met het kind in hun armen verlaten en er geen afstand van willen doen, zijn gedoemd zich te prostitueren.”

Abortus is in Marokko alleen toegestaan als de gezondheid van de moeder in het geding is. „Terwijl er zoveel meer gevallen zijn waarin abortus in mijn ogen legitiem is”, aldus Chraïbi. „Ik denk aan verkrachtingen, incest, minderjarigheid, pathologie van de foetus. Abortus in alle gevallen legaliseren lijkt mij nog niet mogelijk in Marokko, maar onder bepaalde, duidelijk omschreven omstandigheden zou het moeten kunnen.”