Carnaval

opinie Als rechtgeaarde Brabantse sleur ik mijn Amsterdamse kinderen al sinds hun allerjongste jaren mee naar carnaval. Ze moesten en zouden iets meekrijgen van mijn zuidelijke roots.

Man van boven de grote rivieren denkt er het zijne van. Zolang hij thuis mag blijven met zijn boeken, een stapel kranten, een fijne fles en de afstandsbediening, blijft het bij een afkeurende blik.

Oma zette een prachtig tijgerpak voor zoon in elkaar en naaide iets prinsesserigs voor dochter. Ik kan in mijn eigen kleren; die zien de bewoners van mijn geboortedorp al sinds jaar en dag aan voor een carnavalskostuum. Een streep schmink erbij, een hoedje op en het feest kon beginnen.

Zoon had een halfuurtje en een Fristi of twee nodig voordat hij zich overgaf aan het feestgedruis. Dochter aardt meer naar moeders kant; she danced before she could walk, zal ik maar zeggen.

Toch vreemd, want mijn ouders waren niet van die feestneuzen. Toen ik op mijn tiende jubelend thuiskwam omdat ik was uitverkoren om dansmarieke te worden, weigerden zij hun toestemming. Mijn moeder vond dat meisjes van die leeftijd niet van half november tot diep in maart avond aan avond in de kroeg hoorden te hangen aan de zijde van uit de kluiten gewassen boerenzonen. Mijn vaders nee werd nog harder toen hij zag in welk kostuum ik mij diende te hijsen: iets met een ultrakort rokje en kanten ruches op de bilpartij. Voer voor pedofielen, bromde hij, en daarmee was de kous af.

Die carnaval sleet ik onder de dekens. Voor het effect leek het me beter dat mijn ouders niet wisten dat ik eigenlijk huilde om Hector Malots ’Alleen op de wereld’.

Dit jaar leek het man en mij aardig de sneeuw op te zoeken in de krokusvakantie. Lekker skiën, heerlijk buitenspelen en een fijn glaasje in de winterzon.

De kinderen vonden het een geweldig idee. Tot ze erachter kwamen dat we dus deze keer carnaval zouden overslaan. Als rechtgeaarde Brabanders met een onvervalst Amsterdams accent konden zij niet begrijpen dat we ’zoiets stoms, mán’ hadden bedacht.

Ooit wenste ik stiekem dat carnaval voor mijn kinderen, net als voor mij vroeger, het hoogtepunt van het jaar zou worden. Mijn moeder zei het destijds al: Pas op met je wensen. Voor je het weet komen ze uit.