Hoe lang houden de Haïtianen dit nog vol?

weblog Als we landen in Haiti roept een vrouw in het Frans uit 'dank u God` en er volgt een groot applaus. Ik check de cijfers: het overgrote deel is christen.

Na de aardbeving van 12 januari dit jaar is het aantal zelfs nog toegenomen en nemen mensen meer afstand van de voodoo-praktijken. De piloot dankt de bezoekers aan Haiti voor hun hulp. Schijnbaar zijn er regelmatig de reizigers aan bord die hulpverleners. Tegenover het vliegveld zien we meteen de eerste opvangkampen. De tenten staan tegen elkaar aan. Het en zijn of tenten of vier palen met een zeil erover gespannen. elk open stukken grond in de stad lijkt in bezet genomen te zijn door deze tentenkampen.

Na 6 maanden leven er nog steeds 1,1 miljoen mensen in tenten. Nog eens 300.000 mensen hebben onderdak bij familie gevonden. Ruim een kwart van de hoofdstad Port-au-Prince is verwoest door een aardbeving die 35 seconden heeft geduurd. 225.000 mensen zijn omgekomen. De stad ziet er gehavend uit. Zelfs het mooie presidentiële paleis is ingestort en ligt na zes maanden nog steeds zo bij.

De chauffeur van de Woord en Daad coördinator Jaap Noordzij heeft zijn broer verloren tijdens de aardbeving. Hij was net afgestudeerd en was op dat moment even terug op de universiteit om zijn diploma op te halen. Er worden nog steeds lichaamsdelen onder het puin gevonden. Naar familieleden wordt niet meer gezocht. Deze overblijfsels worden nu gelijk verbrand. Bijna elke Haitiaan heeft wel een familielid of kennis verloren.

We rijden verder en passeren zelfs op de weg hutjes van plastic waar auto's omheen rijden. We bezoeken als eerste een fabriek genaamd Maxima - geleid door een Nederlands echtpaar en een Belg -die kleine houten huisjes (4 bij 5 meter) voor tijdelijk gebruik produceren. per dag leveren ze 35 huisjes af en dat moeten er binnenkort 60 worden.

De Haitiaanse overheid en de hulporganisaties staan voor de grote uitdaging om de 1,4 miljoen daklozen binnen een jaar te huisvesten. Een zeer ambitieus maar noodzakelijk plan gezien de vele stormen en orkanen die jaarlijks dit eiland treffen. Ik hoor dat de onrust en de criminaliteit in de tentenkampen nu al toeneemt. De eerste gevallen van tyfus zijn al gesignaleerd en sommige baby`s zijn overleden door uitdroging.

Het is hier 35 graden Celsius en dus in de tenten nog heter. Ik vraag me sterk af of mensen het in deze benarde situatie nog wel zo lang gaan volhouden. Het tempo van oplevering zal moeten versnellen om sociale onrust tegen te gaan lijkt me. Maar de stad van al deze ontheemden niet meer onderbrengen omdat men eerst met velen in meerdere verdiepingen huizen woonden en vaak niet geregistreerd is van wie de grond is. Ook moet nog veel puin geruimd worden. Men schat in dat met dit tempo het nog 7 jaar gaat duren voordat al het puin geruimd is.

Buiten Port-au-Prince bezoeken we een schooltje. Hier worden kinderen opgevangen die trauma's hebben opgelopen tijdens de aardbeving. Waaronder een meisje van 11 die 9 gezinsleden en familieleden heeft verloren en alleen nog een tante over heeft. Zij reageerde eerst helemaal niet meer. Pas na een aantal weken begon ze weer met praten. Door intensieve begeleiding, is ze nu weer in staat naar school te gaan. Wat een leed. Het valt me op dat de meeste mensen een wat sombere blik in hun ogen hebben. Begrijpelijk. Intussen is er ook weer veel bedrijvigheid op straat. Vanuit de vele tentjes verkopen mensen vooral etenswaar. En net als in Afrika staan er overal christelijke teksten op de taxibusjes en vrijden er veel jeeps van hulporganisaties rond. Wat mooi die betrokkenheid vanuit vele culturen en landen.

We dineren met de consul van Nederland die al 32 jaar de zaken waarneemt voor Nederland omdat er geen ambassade is. Hij zegt dat ik het eerste Tweede Kamerlid ben die in al die in zijn tijd Haïti bezoekt. Een trieste primeur voor zo`n mooi land met bergen, mooie palmen- en bananenbomen en paradijselijke stranden waar tot vandaag nog steeds cruiseschepen aanmeren. Een bizarre combinatie lijkt me met één op de negen haïtianen dakloos enkele honderden meters verderop in tentenkampen en elders.

De komende dagen bezoek ik samen met twee partijgenoten de projecten van Nederlandse hulporganisaties zoals ICCO, Cordaid, Woord en Daad en ZOA. Helaas heeft collega Ferrier van het CDA af moeten zeggen van de coalitieonderhandelingen.