Priklimonade met knalkleuren

„Ik heb echt van die muesli-ouders. Mijn moeder was van de verantwoorde opvoeding: geen snoep, alles zonder suiker, houten speelgoed, geen tv. Hooguit een derdehands Barbie, maar dan wel met zelf genaaide kleertjes en zelf getimmerde meubeltjes.

Mijn vader werkte als tuin- en landschapsarchitect in Ierland, pas op mijn tiende kwam ik naar Nederland. In de jaren zestig en zeventig was er nog niet zoveel in het arme Ierland, dus zelf maken was er heel normaal. In de koelkast groeide altijd een yoghurtplant (een soort kwal) en mijn zusje Sophie en ik bakten shortbread en maakten onze eigen kaas.

We woonden in Dundrum, vlakbij Dublin, in een heel klein straatje waar alle kinderen alsmaar bij elkaar door de tuinen renden. Ik weet nog goed dat de buren een ’fizzy popmachine’ kregen. Een plastic gevaarte waar je pillen in moest doe, dan een flesje eraan hangen, zoemzoem, en dan had je priklimonade in allerlei knalkleuren. Elk kind mocht zelf een smaakje kiezen uit een doos met allemaal buisjes. Het zorgde voor een ware limonadehausse in de straat. Maar het mocht niet elke dag, ik denk omdat buurvrouw Margret dat te duur vond. Meestal kregen we gewoon zwarte thee, met heel veel melk erin.

Die machine heeft enorme indruk gemaakt, wat vonden mijn zusje en ik dat geweldig gaaf. Dat wilden wij ook! Maar frisdrank was slecht voor onze tanden, dus wij kregen thuis zwarte bessensiroop aangelengd met water. Totdat mijn moeder begon met het maken van ginger ale, gemberbier. Nu hadden wij ook koolzuurlimonade, maar dan zonder rotzooi. Wij vonden het bovendien reuze stoer, je had toch het gevoel dat je alcohol dronk.”