Mogen we dan 120?

Automobilisten, opgelet. Mijd de A2 tussen Utrecht en Den Bosch de komende twee weekeinden. En ook het laatste weekeinde van september. De weg is dan namelijk tussen Everdingen en Deil afgesloten wegens werkzaamheden: eerst in noordelijke richting, daarna in zuidelijke. Wie toch wil of moet rijden, wordt omgeleid via Gorinchem, via de A15 en de A27, en staat waarschijnlijk in een file van tien tot vijftien kilometer. En die file staat er tot tien uur ’s avonds.

Veel duidelijker kon de omgevingsmanager van Rijkswaterstaat niet zijn. Op de agenda stond een megaoperatie. Tussen de twee knooppunten werd in die weekeinden een nieuwe asfaltlaag aangebracht op een verbreed stuk snelweg – vier rijstroken ineens – met vier asfaltspreidmachines naast elkaar, om langsnaden te voorkomen. Eerst dus in noordelijke richting, daarna in zuidelijke, zodat er straks een achtbaans stuk A2 ligt.

We bevonden ons op een industrieterrein in Den Bosch, in een vergaderruimte bij de asfaltcentrale van aannemer Heijmans: een groepje mensen van de pers en een paar van Rijkswaterstaat. Aan de wand een grote wegenkaart. Op een kast potten met korrels grondstoffen van asfalt. „We gaan drie weekeinden zoab draaien”, zei de omgevingsmanager. ,,En het goede nieuws is dat na elk weekeinde drie rijstroken beschikbaar zijn. Alleen de vierde ligt nog in de bakens.”

Ik keek de tafel rond, zelf best blij met het goede nieuws. Ik zag ernstige gezichten. ,,Mogen we dan al 120 rijden?”, zei een collega met misschien een haastige achterban. Een terechte, wat prozaïsche vraag, maar ik zat toen nog wat weg te dromen bij dat fraaie asfaltlint van zeer open asfalt beton, in het allerfijnste mengsel, met hagelwitte belijning – die weergaloze tienbaans piste tussen Utrecht en Amsterdam in het achterhoofd.

De snelweg als kunstwerk.

Omdat het om een grote logistieke krachttoer ging werden we rondgeleid door de centrale, langs bergen met zand, grint en steenslag, opgehoopt in compartimenten met namen als kwartszand, brekerzand, kalksteen en cloburn red – dat laatste is rood en wordt gebruikt voor fietspaden. Het gesteente komt uit Duitsland, Schotland en voor een klein deel uit Noorwegen, zodat we op onze snelwegen eigenlijk over een stukje buitenland rijden.

Maar het mengsel, met bitumen en een vulstof die als een mortel werken, is naar Hollands recept, dat na verhitting een heel fijn zoab vormt, dat straks, gloeiend heet, via meerdere centrales naar de A2 wordt aangevoerd, in een af en aan rijdende colonne vrachtwagens.

Goed, straks is Everdingen-Deil klaar, dan komt de file ergens anders, schamperde weer een andere collega. ,,Verkeer is net water.”

Oké, oké, maar wat een bedding!