Overstromingen in Azië leven niet

opinie Het was haast ontroerend te zien hoe een substantieel deel van Nederland zich afgelopen winter inzette voor de slachtoffers van de aardbeving op Haïti.

Tot mijn verassing waren ook jongeren toen redelijk vertegenwoordigd; Naast een behoorlijk aantal meegaande basisscholiertjes waren zelfs over het algemeen toch wat minder aan anderen denkende pubers op tv en radio te zien en horen over grandioze wederopbouwplannen of kleine meesterwerkjes. Toen eenmaal een handjevol publiekelijk had laten blijken geraakt te zijn door de hele situatie, volgden op lokaal niveau meteen vele hyves-acties en facebookgroepen. Echt heel ingrijpend zal onze bijdrage niet zijn geweest, maar in ieder geval was er wel sprake van enige betrokkenheid, iets dat in ‘onze’ fase van het leven af en toe wat op een laag pitje staat.

Een half jaar later is de situatie geheel anders: De overstromingen in Azië lijken niet of nauwelijks door onze hoofden te spoken. Mij ging pas iets dagen toen een familielid de toch wel beangstigende mededeling deed dat het overstroomde gebied nu al ongeveer net zo groot als heel Nederland is. Toen ik dit in semi-paniek aan vrienden vertelde, zeiden hun glazige ogen al genoeg. De tv in menig Franse stacaravan was blijkbaar de gehele vakantie onaangeroerd gebleven, en zelfs de thuisblijvers hadden deskundig elke vorm van wereldnieuws weten te ontwijken. De enkeling die wel enigszins een idee had van wat er aan de hand is op het moment, wist eigenlijk niet zo goed waar te beginnen. “ja maar, dat is zó ver weg!”, “Ik moet nu echt tijd in school steken‿” en “Net alsof dat nu nog iets helpt” waren de meest voorkomende reacties. Mijn eigen houding is overigens net zo extreem passief, want op de één of andere manier zie ook ik door de bomen het bos niet meer – of weiger ik het bos in ieder geval te zien.

Frappant is dat mijn leeftijdscategorie dit keer lang niet de enige is, die nauwelijks interesse toont in het rampgebied. Al sinds de eerste berichten vanuit Pakistan ons land bereiken, lijkt een vast segment bij elk journaal om de zelfde vraag te draaien: moeten we nu een inzamelingsactie houden, of is er niet genoeg animo? Je zou haast denken dat het genoeg stellen van deze vraag vanzelf de compassie in de Nederlandse harten oproept, maar vooralsnog zijn de antwoorden van Nederlanders op deze vraag alles behalve hartverwarmend.

Een schokkend grote groep meent bijvoorbeeld dat het helpen van de Pakistaanse bevolking min of meer gelijk staat aan het financieren van terrorisme. Velen stellen dat eerst maar eens voor de eigen crisis gezorgd moet worden, en een enkele forumbezoeker laat zelfs weten gewoonweg niet geïnteresseerd te zijn in “dat land”. Als ik niet beter wist, zou ik haast zeggen dat deze reacties rechtstreeks van een hormonaal overstuur zijnde pubersite zijn gekopieerd, maar blijkbaar denkt een aanzienlijk deel van volwassen Nederland echt zo over de recente natuurramp. De feiten bewijzen natuurlijk wel dat deze ramp van ongekende grootte is, maar zelfs de filmpjes van om eten vechtende Pakistanen die tot hun middel in het water staan, blijken niet overtuigend genoeg om onze emoties wat op te drijven.

Een geluk bij een ongeluk is dat wij jongeren in het bijzonder ons nu niet voor onszelf hoeven te schamen. Wij als bevolking, is wat mij betreft een ander verhaal.