Flipje flapuit en de lange tenen van de Tros

„Wat overkomt me nu?” moet Cornald Maas hebben gedacht toen hem afgelopen maandag de wacht werd aangezegd omdat hij een bericht had getwitterd dat volgens zijn opdrachtgever niet door de beugel kon. „Grappige exportproducten heeft Nederland: Sieneke, Joran vd Sloot en de PVV.” schreef hij.

Persoonlijk zie ik niet zoveel kwaad in de opmerking, maar kennelijk vond de Tros het aanstootgevend. Volgens een woordvoerster paste de opmerking niet bij de aard van hun samenwerking.

Was het berichtje dat Maas twitterde dan onderdeel van de samenwerking met de Tros? Waren alle tweets die hij verstuurde in opdracht van de Grootste Familie van Nederland? Of was het privépersoon Maas die gewoon zijn gedachten op internet zette, net zoals veel mensen een weblog bijhouden. En mag een opdrachtgever daar überhaupt wat van vinden?

Hoe zat het ook alweer met het recht op vrijheid van meningsuiting? En hebben we niet allemaal weleens iets geroepen waarvan we later dachten: had ik dat misschien iets anders moeten formuleren?

Natuurlijk begrijp ik dat iemand niet al te zeer buiten zijn boekje moet gaan. Alles binnen de normen van het fatsoen en de grenzen van de wet. Lijkt me logisch. Maar was de tweet van Maas werkelijk zo ver over de schreef? Zover over de schreef dat er niet eens meer over te praten viel?

Neem dan de tweet van Paul de Leeuw. Tijdens het huwelijk van het Zweedse kroonprinselijke paar twitterde hij „Zit u ook stiekem te wachten op een zwarte Saab die zich in één of ander monument boort? Niet dat ik het ze gun, maar dan gebeurt er wat!” Niet erg netjes, maar natuurlijk wel typisch een opmerking van Paul de Leeuw. Actiegroep Burgerbelangen uit Breda was echter zo boos dat ze het OM in Amsterdam verzocht te kijken of er gronden waren voor vervolging van Paul de Leeuw. Het OM zag daar niets in. Gelukkig maar, want hoe slecht de grap ook was, als je dit soort dingen al niet eens meer mag zeggen, wat kan dan nog wel?

Nog afgezien van het feit of het wel of niet kies was wat Maas twitterde, is het opmerkelijk dat de bewuste tweet al op 10 juni werd verstuurd en dat die pas tweeënhalve week later door de Tros werd opgemerkt. Of misschien hadden ze het wel al gezien, maar moesten ze eerst twee weken vergaderen voor ze een gepaste reprimande hadden gevonden. Daaruit blijkt wel hoe slecht de omroep het medium Twitter begrijpt. Daar denk je geen uren na over wat je opmerking allemaal teweeg kan brengen. Je maakt even een berichtje. Het zijn momentopnames, geen weloverwogen verhandelingen.

Waarschijnlijk is het voor de Tros meer de angst voor het onbekende, voortkomend uit onbegrip dat Maas nu fataal is geworden. Het had de Tros gesierd als ze eens goed hadden onderzocht wat Twitter is en hoe het werkt en vervolgens Maas hadden aangesproken op zijn publieke functie en wat dat kan doen voor de Tros als merk en omroep. Maar dat deden ze niet. Ze namen de korte route: alles wat onbekend is, is eng en daar moeten we dus snel korte metten mee maken. En iedereen die wel wil weten hoe nieuwe media werken, daar maken we ook korte metten mee. Wel zo makkelijk.