PVV-voetbal

Hoewel ik door de Volkskrant gewaarschuwd was dat ’voetbal, vrijdag, bier en hitte een gevaarlijke combinatie is’, sprong ik gisteren al bij het ochtendgloren bovenop mijn laptop. Vanzelfsprekend wilde ik geen minuut voorbeschouwing voor De Wedstrijd missen.

Dan maar extra vroeg mijn stukje inleveren. Fluitend nam ik nog snel door wat mijn collega’s, deskundigen in oranjenistiek, over het aanstaande treffen der titanen hadden geschreven. Ik zweer het: ik was zeer positief ingesteld, bijna euforisch en voelde onder mijn pyjama mijn brulshirt al grommen.

Totdat alles anders werd. Totdat ik, na het lezen in het NRC Handelsblad van een magistraal essay van sportcolumnist Auke Kok, door het rijk der duisternis werd opgeslorpt. Nu weet ik ook wel dat die krant momenteel niet helemaal de oude is. Verkocht aan Vlamingen en Moskouse cowboys, geplaagd door een dalende oplage en nu opgescheept met een Belg als nieuwe hoofdredacteur die de boel ’te braaf’ vindt. Maar die Auke Kok blijft wel de Jean Paul Sartre onder de voetbalanalisten.

En wat schreef Auke? Dat het spel van Oranje de muffe geur van jaren dertig uitwasemt en iedere tegenaanval van onze jongens in ganzenpas lijkt te geschieden. Lees en huiver: „Luttele weken na de verkiezingsoverwinning van Geert Wilders legt Oranje een spel op de mat dat mijlenver afstaat van de progressieve bravoure waarmee hele generaties zijn opgegroeid.” Exit het frivole GroenLinkse spel uit de seksuele revolutie dus, de angstvallige en behoudende stijl van onze jongens krijgt radicaal-rechtse trekjes!

Auke legde in zijn stuk kundig de verbanden: „Turf het woord discipline bij de bondscoach. Zie de afkeer van Europa, de roep om tucht. Luister naar Wilders. Voel de neiging om ons naar binnen te keren, de gordijnen te sluiten voor die grote enge buitenwereld. Lees rapporten waaruit blijkt dat Nederlandse scholieren negatiever tegenover immigranten staan dan buitenlandse scholieren.”

Hemeltje, Oranje als PVV-bolwerk, dromend van kopvoddenbelasting, Van Marwijk als slippendrager van Knetter Geert! Nu Auke mij aan het denken had gezet, zag ik zelf andere parallellen opduiken. Was die rebellerende Van Persie soms niet de replica van egomaniak en sfeerbederver Hero Brinkman? Ik las verder en viel van mijn stoel: „Gehuld in nostalgisch vormgegeven outfits etaleerde Nederland een reactionair soort systeemvoetbal, of misschien moeten we zeggen: PVV-voetbal.

Het opvallend blanke Oranjelegioen sluit daar naadloos bij aan. Zelfs het elftal is lang zo gekleurd niet meer als in de jaren negentig.” Die racistische bondscoach heeft natuurlijk wel bewust het elftal gezuiverd. En al die vieze bleekscheten van het supporterslegioen in hun nationalistische oranje-uitdossing zijn inderdaad bleker en blonder dan het multicultivolk uit Slotervaart of Delfshaven.

Mijn politiek correcte bewaarengel sprong op mijn schouder: niet kijken straks, pak liever de nieuwste racismemonitor. Om vier uur verschanste ik me in een bezemkast met maar een grote vrees in mijn hart: stel je eens voor dat Oranje, met haar walgelijke PVV-voetbal, Brazilië verslaat en volgende week wereldkampioen wordt! Dan krijgt Wilders bij de volgende verkiezingen de absolute meerderheid. En die etnische zuiveraar Bert van Marwijk wordt zijn nieuwe minister van orde, tucht en knieschieten.