Paardestaart te water

In Engeland noemen ze hem mare’s tail en de plant lijkt ook op een paardestaart, een paardestaart te water. Twee jaar geleden vond ik er één in de sloot. Rare plant, dacht ik, want in Groningen zijn ze niet zo talrijk.

Ze houden van kalkhoudend water met een kleiige bodem. Kleiige bodems zijn er genoeg in Groningen, maar kalkrijk water is er minder. Boek erbij, het was lidsteng. De plant is eerder een weegbree dan een paardestaart, al beschouwen sommigen lidsteng als aparte familie, een familie met één familielid.

Lidsteng.

Deze zomer staat de sloot er vol mee. Vast ontsnapt uit een tuinvijver. In kraakheldere smeltwaterplassen op IJsland en Groenland zag ik ook lidsteng. In het Duits heet ie Tannenwedel, dennenstaart of dennenkwast. In het Frans heet ie pesse vulgaire. Wat zou ’pesse’ betekenen? Het woordenboek zwijgt. Internet geeft alleen het Franse dorpje La Pesse en het Drentse Pesse. Nu ken ik lieden met talenknobbels en die zet ik aan het zoeken. Dat wil zeggen: ik vraag of zij het weten en dan willen ze het weten ook.

Ik vind bizarre plantennamen wel wat hebben. Stel dat ik met een bosje lidsteng aansluit in de rij voor de kassa, mijn portemonnee uit mijn tas moet vissen en vraag: „Kunt u mijn lidsteng even vasthouden?” Hoe komt iemand op ’lidsteng’? Zou ’waterstaart’ niet logischer zijn? Een van de talenknobbels, tekstschrijver Marein Kolkmeier, suggereert dat ’lidsteng’ verwijst naar de gelede stengel. Natuurlijk, zo zit het.

Op de valreep mailt taalspeurder Karin van Dorsselaer dat ze de vertaling van het Franse woord ’pesse’ heeft gevonden. „Het betekent ’lidsteng’, nooit van gehoord, het schijnt een waterplant te zijn.”