Ramen zemen

Ramen zemen is geen vreselijk werk. Gewoon een beetje kliederen met warm water. Hoewel? De meeste mensen doen dat waarschijnlijk toch liever in het zwembad of in bad. Het belangrijkste wat je, wat mij betreft, over ramen zemen kunt beweren, is dat het weinig werk vergt met een maximaal resultaat. In een minuut heb je een middelgroot raam gedaan en voilà: wekenlang zicht. Een echt feelgoodklusje dus. Waarom o, waarom komt het er dan nooit van?

Gewetensvraag met de gebruikelijke lamme antwoorden: geen zin, niet belangrijk, geen tijd. Dat betekent: altijd vieze ramen. Ik mag me daar niet aan ergeren van mezelf. Ik kies er toch zelf voor? Nou dan. Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Ik erger me toch. Iedere keer als ik per ongeluk naar buiten kijk, erger ik me. Dat is slecht voor mijn gezondheid. Ik heb dus allerlei trucs bedacht om die vieze ramen niet te hoeven zien: vogels spotten, gordijnen vroeg sluiten, kentekens lezen, staren naar slakken die het raamkozijn als snelweg gebruiken, griezelen van spinnen die vlak voor mijn raam in hun web wiebelen. Alles beter dan die vieze ramen.

Maar op den duur word je daar toch licht scheel van. Dus had ik een Goed Voornemen: vanaf nu zou ik mijn ramen regelmatig zemen. Het woord regelmatig liet ik voorlopig oningevuld, maar ik dacht aan ongeveer eens per maand. Meteen de daad bij het woord gevoegd met de ramen van de woonkamer. Dat zijn er twee. Twee vrij grote, maar toch maar twee. De hele operatie – watertappen/ scheut spiritus erin/ ramen binnen en buiten inspuiten met schoonmaakmiddel/ ramen met spons bewerken/ ramen droogtrekken/ramen nazemen PLUS spons en zeem uitspoelen/ en ophangen/ water weggooien/ de emmer droog terug in het aanrechtkastje zetten - duurde zeven minuten. ZEVEN minuten, peanuts. Innig tevreden staarde ik naar mijn kraakheldere ramen. Slakken, spinnen en voorbijgangers waren vergeten. Tjonge, wat was het gemakkelijk om mezelf blij te maken. Ik wist opeens zeker dat ik een weinig eisend, gemakkelijk te plezieren mens was, die gelukkig werd van eenvoudige dingen. Tegen deze voldoening kon geen uur mediteren of hardlopen op. Dit ging ik vaker doen, zoveel was zeker.

’s Avonds begon het te regenen. Wantrouwig tuurde ik het donker in: hoe schoon was die regen? De volgende morgen waren mijn glimmend gepoetste ramen terugveranderd in streperige zandwoestijnen. Ik ben nog op zoek naar een nieuw Goed Voornemen.