Daderprofielen

De naam en toenaam van een dader onder de pet houden is vandaag de dag niet meer te doen. Tussen het moment dat bekend werd dat het ging om Sander V. en het moment dat zijn hele hebben en houden op straat lag, zaten ongeveer twee uur.

Omdat wij er thuis niet tegen kunnen om een afschuwelijke zaak als die van Milly op de tv te moeten aanschouwen, maar toch lijden aan een milde vorm van infobesitas, weken we uit naar internet. Naar het reageergedeelte van GeenStijl. Wat zich daar afspeelde was eveneens ongemakkelijk. Maar fascinerend.

Ongemakkelijk omdat we ons - klikkend op links die uitkwamen op de achtertuinen van Schuilenburg en op het Hyves-profiel van de dader -meer een voyeur voelden dan als tv-kijker. Je gaat mee in iets waar je eigenlijk niet achter staat.

Fascinerend was het omdat er zoveel ontwikkeling zat in de commentaren van de GeenStijl-bezoekers. Steeds werd een nieuw stukje vrijgegeven van het spoor dat dus binnen enkele uren leidde naar de identiteit van de dader.

De 1334 reacties onder het artikel ’Politieagent aangehouden inzake dood Milly’ laten een indrukwekkend burgerjournalistiek verslag na van het drama.

Het verloop van de reactiestroom toont een compleet en emotioneel verhaal, waarin hoop, haat, medeleven, onbegrip en de burger als Sherlock Holmes samenkomen. Bizar.

Het daderprofiel van Glenn Helder (Leiden, 28 oktober 1968) hoefde niet te worden opgespeurd. Ex-linksbuiten van onder meer Sparta, Vitesse, NAC, Arsenal en Oranje; dan behoef je geen introductie als je de fout ingaat. Want behalve dat Helder een technisch begaafde voetballer is (was), lijdt hij aan een ’narcistische persoonlijkheidsstoornis met borderline-trekken’.

Hij maakte zich schuldig aan mishandeling en werd meermaals ingesloten. „Van Arsenal naar de bajes, dat is natuurlijk een groot verschil”, vertelde de voormalig international in de documentaire ’Glenn Helder, c’est la vie’ van Jessica Villerius (ook bekend van haar films over anorexia).

In 2008 werd al eerder een deel opgenomen, de film die deze week op 3 werd uitgezonden is in januari van dit jaar geschoten.

Deel 1 werd op het IDFA genomineerd in de categorie ’beste Nederlandse documentaire’.

Het is natuurlijk ook een dankbaar onderwerp, een gevallen ster. Mooier eigenlijk dan de klassieker ’van krantenjongen tot mediamagnaat’.

Villerius volgde Helder vanaf het moment dat hij vrijkwam en op het punt stond zijn leven weer op te pakken. Ze liet hem terugblikken op alles wat nu hopelijk definitief achter hem ligt. „Ik deed het niet uit de slechtheid van mijn hart maar uit de domheid van mijn verstand.”