De PVV roept wel hard, maar durft het echte bestuurswerk niet aan

Is de PVV bereid tot het dragen van bestuursverantwoordelijkheid? Het verloop van de collegeonderhandelingen in Den Haag en Almere laat zien wat iedereen al wist of op basis van de opstelling van de partij kon vermoeden. Nee dus.

De PVV bleek niet bereid terug te komen van haar 'ononderhandelbare strijdpunten', zoals een hoofddoekjesverbod in publieke gebouwen, en zette zich aldus zelf buitenspel.

Verrassend is deze voorlopige uitkomst van het formatiespel in beide gemeenten niet, maar voor de kiezers die overwegen bij de Kamerverkiezingen PVV te stemmen is het goed te weten dat de partij alleen maar roept en het echte bestuurlijke werk uit de weg gaat. De partij onderscheidt zich daarmee van de beweging van Fortuyn, die in 2002 met een radicaal program tegen het gevestigde bestel te hoop liep, maar na de verkiezingen wel tot compromissen met de traditionele partijen bereid bleek. Dit oerhollandse realisme ontbreekt bij de PVV.

Het maakt weinig indruk dat kopstukken van de partij nu klagen dat zij naar de marge zijn gemanoeuvreerd. De natie is er intussen wel aan gewend dat de PVV bij een dreigende nederlaag de slachtofferrol kiest. In Den Haag had de PvdA deze gemakkelijke ontsnappingsweg kunnen voorkomen als zij als grootste partij meteen voor een onafhankelijke informateur had gekozen. Die had op basis van de programmatische verschillen en de compromisloze houding van fractievoorzitter Fritsma kunnen vaststellen dat een college van PvdA en PVV niet mogelijk is.

Dat is altijd beter dan zelf bij voorbaat die conclusie trekken, zoals de toch in de landspolitiek gepokte en gemazelde PvdA-aanvoerster Van Nieuwenhoven deed. Daar doet niet aan af dat zij op zich gelijk had met haar argument dat het anti-islamprogram van de Partij voor de Vrijheid (hoofddoekjesverbod, een stop op de bouw van nieuwe moskeeën en verbod op islamitisch onderwijs) in strijd is met de Grondwet en dus onuitvoerbaar.

In Almere gaf fractievoorzitter De Roon al na eerste ronde van korte gesprekken zijn poging tot collegevorming op. Hij constateerde dat de andere partijen niet tot concessies bereid bleken. Dat is natuurlijk de wereld op z'n kop, als je zelf met ononderhandelbare strijdpunten de onderhandelingen in gaat.

Van de Amerikaanse president Truman is de uitspraak: als je de hitte niet aankunt, verdwijn dan uit de keuken. De PVV durft de keuken niet eens in.