Ruimte voor groen, en wel diepgroen

De verleiding is groot te schrijven over de snelle wisselingen op het politieke speelveld (het lijkt wel een voetbalwedstrijd). Maar dat gebeurt al op veel andere pagina's in deze krant.

Eén ding wel ik toch even kwijt: een mooie herinnering aan de deze week overleden Hans van Mierlo. Die veegde me ooit stevig de mantel uit. Dat was in 1995, tijdens de Europese top in Madrid. Daar kwam het bericht door dat de Indonesische politie enkele tientallen Oost-Timorezen had gearresteerd op het terrein van de Nederlandse ambassade. Uit de mond van Van Mierlo, toen minister van buitenlandse zaken, tekende ik op dat dat neerkwam op woordbreuk van de Indonesische regering.

Toen Van Mierlo de krant onder ogen kwam, riep hij me bij zich en barstte in woede uit: „Ik heb gezegd: áls dit waar is, is dat woordbreuk.” „Maar het is waar”, zei ik, „De Indonesische politie heeft het bevestigd.” „Het is niet waar”, zei Van Mierlo, „zo lang ik geen bevestiging heb van mijn Indonesische collega.” Het werd een journalistendiscussie (wanneer is iets een feit?), die de oud-journalist Van Mierlo wel toevertrouwd was.

Al het politieke tumult maakt weer een feest op de redactie. En intussen zijn we ook nog druk met het verbeteren van de formule van Trouw. Ik zal daar volgende week meer over vertellen, maar een van de veranderingen is dat we aan de Verdieping extra pagina’s toevoegen voor thema's die we belangrijk vinden. Religie & Filosofie is al dagelijks zichtbaar, maar straks zal ook Cultuur & Media dat zijn, en Duurzaamheid & Natuur.

Dat laatste, groene, thema is geen modegril, daar zijn we van overtuigd. Het verdient blijvend aandacht in de krant. Die aandacht zal variëren van genieten van de natuur door de ogen van Koos Dijksterhuis tot stevige debatten over duurzame ontwikkeling.

Goed voorbeeld is het artikel dat Maaike van Houten deze week schreef in de Verdieping onder de kop ’Het milieu kan niet zonder echte democratie’.

Er is twijfel over de mogelijkheden om in onze democratische polder te komen tot een structurele verandering richting duurzaamheid. Sommigen kijken wat jaloers naar streng geleide landen, waar de regering kan bevelen dat iedereen een nieuwe koelkast moet kopen omdat de oude koelkasten te veel energie verbruiken.

Een enkeling verlangt al naar een ’duurzame dictator’ voor een jaar of vijf. Anderen gruwen ervan. Zij zien dat er nieuwe verbanden nodig zijn om tot een werkelijk duurzame ontwikkeling te komen, maar geloven niet dat de parlementaire democratie daarvoor hoeft te wijken.

Het debat is fascinerend en belangrijk. Groen kan een goedkope modegril zijn; iedere onderneming en organisatie wil zich van zijn duurzame kant laten zien. Je wordt er soms moe van. Maar dit is diepgroen. Het debat gaat over onze toekomst en over de vraag welke omgeving we bieden aan ons nageslacht.

Daarover zijn we nog lang niet uitgeschreven. De krant hoeft niet van voor tot achter groen te zijn, maar voor vraagstukken als dit maken we graag ruimte in de Verdieping. Het thema is Trouw op het lijf geschreven.

Daarbij vergeten we niet dat veel lezers genieten van wandelen en fietsen, van tuinieren, en van verhalen over het dierenrijk met zijn ongekende verscheidenheid, en over de plantenwereld waarin zelfs het ondenkbare mogelijk blijkt. Het vrolijke groen.

Het zit al in ons bloed, we hoeven daardoor niet de krant op de kop te zetten. Maar we kunnen het straks wel beter presenteren, dagelijks in de Verdieping.