Overzeese verwanten

Fun Lovin’ Criminals uit Amerika presteert in eigen land matig, maar in Europa hebben ze veel succes. Na vijf jaar hebben ze eindelijk weer een nieuwe album: ’Classic Fantastic’.

Zanger Huey Morgan snakt naar een sigaret en bassist Brian Leiser alias Fast kan niet wachten om zijn net gescoorde joint op te steken. Enig probleem: ze hebben een niet-rokenkamer in hun Amsterdamse hotel. Maar daar weten de voormannen van de Fun Lovin’ Criminals wel een oplossing voor. En zo zitten we op een koude februariochtend met wijd openstaande ramen en wapperende haren onder de op volle toeren draaiende ventilator te praten over het nieuwe album van de New Yorkse formatie.

Ondanks de arctische omstandigheden loopt Morgan over van enthousiasme om over de nieuwe plaat ’Classic Fantastic’ te praten. „Wij zijn onze eigen platenmaatschappij en zien dus heel goed in hoe belangrijk het is om aandacht in de media te krijgen. Daarbij, het heeft vijf jaar geduurd voor deze plaat af was omdat we verwikkeld waren in een rechtszaak met onze voormalige manager. Dus we zijn blij verrast dat mensen überhaupt nog met ons willen praten.”

Maar de 41-jarige zanger en gitarist heeft nog een reden om in een goed humeur te zijn. „Nederland was het eerste land dat onze muziek oppikte. Hier wordt onze muziek gewaardeerd voor wat het is: een bont mengsel van jazz, hiphop, blues en rock. Toen we hier voor het eerst succes kregen, was het alsof we thuiskwamen. We hadden het gevoel dat we verwante zielen aan de andere kant van de oceaan hadden gevonden en dat we niet alleen stonden in onze passie voor onze muziek.”

Nederland en met name Amsterdam is voor Morgan bijna een tweede thuis. „Ik kom hier al veertien jaar regelmatig en heb hier ook veel vrienden. Het is een fijne stad, die me in sommige opzichten doet denken aan mijn geboorteplaats New York. Het verschil tussen New York, Nieuw Amsterdam, en oud Amsterdam is niet zo groot. Er gelden dezelfde regels. En ik ontdekte dat Amsterdam veel meer te bieden heeft dan coffeeshops en de Wallen. Ik snap sowieso niet wat toeristen zo leuk vinden aan de Wallen. Ik ben opgevoed door mijn moeder, die een alleenstaande moeder was, en heb medelijden met de vrouwen die in de prostitutie werken. Daarom kan ik niet genieten van een bezoekje aan de Wallen, nog los van het feit dat ik nooit gebruik zou maken van de diensten van de vrouwen.”

Zo succesvol als de Fun Lovin’ Criminals in Nederland en de rest van Europa zijn, zo matig presteert de Amerikaanse band in eigen land. „Als we in Pennsylvania spelen, begrijpen mensen echt niets van onze muziek. Amerikanen stoppen bands graag in hokjes. Je moet of rock, of hiphop of jazz zijn. Ik denk dat het te maken heeft met de geschiedenis van de Verenigde Staten. Je bent of Democraat of Republikein, alles moet overzichtelijk in zijn eigen hokje blijven. We hadden aanvankelijk een platendeal om acht albums in Amerika uit te brengen. Maar toen we opeens heel veel aandacht in Europa kregen, besloten we dat we er genoeg van hadden om als missionarissen te proberen het Amerikaanse publiek te bekeren en zijn we ons geheel op Europa gaan richten.”

Hoewel het Europese publiek het eclectische gehalte van hun muziek weet te waarderen, is het nieuwe album volgens Morgan toch toegankelijker dan de eerder platen. „De dynamiek van dit album is dat je in de eerste noten van een song al kunt horen wat voor nummer het is. Daarom denk ik dat het ons beste album tot dusver is. Wat niet wil zeggen dat het een eenvoudige cd is. We hebben zelfs meer muzikale risico’s dan ooit genomen. Zo combineren we heavy metal-riffs met drum ’n’ bass en hebben we latin-invloeden in een hiphop-song verwerkt.”

De songs voor het nieuwe album schreven Morgan en Fast in een Londense garage. „Fast woonde al zes jaar in Londen. Ik ben anderhalf jaar geleden naar Londen verhuisd, omdat ik sinds enige tijd met een Engelse vrouw getrouwd ben. Ja, ik mis New York wel en vooral mijn vrienden daar. Gelukkig verkeer ik in de omstandigheid dat ik regelmatig naar New York kan vliegen. Maar het leven in Londen bevalt me goed. We wonen in een buitenwijk en voor het eerst in mijn leven heb ik een tuin. Ik ben erachter gekomen dat tuinieren erg zen is. Het snoeien van de rozenstruiken is zeer ontspannend. En mijn oude hond kan haar laatste dagen in een tuin doorbrengen!”

Behalve songs schrijven voor zijn band spendeert de Amerikaan momenteel ook veel tijd aan het schrijven van zijn eerste boek. „Het is een spionagethriller, die losjes geïnspireerd is op mijn ervaringen als marinier. Het wordt een boek dat uit drie novellen bestaat. Toen ik het eerste deel af had, benaderde ik een uitgever en was er helemaal op voorbereid dat ze zouden zeggen: ’Wat is dit voor rommel?’ Maar ze vonden het zo goed, dat ze me vroegen nog meer te schrijven. Dus ben ik nu druk met het laatste van de drie delen en merk dat schrijven me goed doet. Terwijl mijn vrouw zich bezighoudt met haar ontwerpen als binnenhuisarchitect, ga ik naar mijn kamer om wat te schrijven.”